İstanbul’u Hatırlamak / Duygu Çilingir

İçimde bir yolculuk var şimdi; nerden nereye… Anılarımla geçmişe, hayallerimle geleceğe…

Semti akşamüstü sis basmıştı. Az bir zaman içinde insanlar dağılmış, boğucu sis akşamın karanlığına karışmıştı. Gemiciler lambalarını yakmış, simitçilerin soğumaya yüz tutmuş susamlı simitlerinden az kalmış, martılar balık kapmaya ara vermişlerdi… İstanbul’u seviyorum. Yazın geç saatlerde baş döndürücü kalabalığı adeta şehri şenlendiriyordu.

İstanbul’u tanımaya üniversite yıllarımda başladım. Otogarın karmaşasında kendilerine yabancı, kendilerine garip insanlar gördüm. Hiç bitmeyecek bir yolun yolcusu gibiydiler. Ne mola verecekleri bir istasyon ne de varabilecekleri bir yer vardı. Birbirinin aynı olan bu insanların içinde onları yazmak isteyen genç bir kızdım ben. Koyu gri bir havanın hâkim olduğu o günlerde, önce yolculuğun yol arkadaşıyla anlam kazanacağını anladım. Eğer yol arkadaşınızı severseniz o yolculuk unutulmayacak bir hatıraya dönüşür. Ne zormuş gizli sevda çekmek bunu da orada gördüm. Sevdiğin uzaklara giderken ona uzaktan bakmak, boynuna sarılamamak, ellerini tutup iyi yolculuklar diyememek… Kalbinin derinliklerine giden yalnız yolculuklar; ağzı kapatılmış bir zarf gibi her zaman hüzünlüydü. Ve bekleyenler içinse zaman nedense hep yavaştı. Gidenlerinde kalanlarında sokaklarının adı yoktu.

Taksim meydanı kalabalık oluyordu her zamanki gibi. Akşamüstü bir vakit; dersi kırmış çakır keyif öğrencilik halleri… Ortaköy’e doğru atardık adımlarımızı; ışık ışıl İstanbul ve yaz sıcağında soğuk bir bira… Beyoğlu’na çıkıyoruz bazen küçük bir çilingir sofrası, yanında arkadaşlar ve güzel anılar demleniyor. İnsanlar geçiyor yanımızdan, kimiyle sadece selamlaşıyoruz, kimiyle üç beş dakika laflıyoruz. Sonra yine biz bize kalıyoruz. Ufak ufak tenhalaşınca meyhaneler, atardık kendimizi İstiklal caddesine. Ağır ağır yürürken, kendilerini eğlencenin büyüsüne kaptırmış sevgililer geçerdi yanımızdan, onlara bakıp gülümserdik. Çok olmasa da bebek sahiline giderdik arada bir… Bebek’ de denizin o bilindik kokusuyla iç içe kendimizi çay bahçesinde bulurduk. Akşamları ise restoran haline getirilmiş gemiler, sahilin karşısındaki evlerin ışıkları adeta semti esrarengiz yapardı.

Kuruçeşme ye doğru ilerlediğimizde düşünmek istemediğim her şeyi arkamda bırakırdım. Sahilden ağaçların eşliğiyle geçerken, kapıları caddeye açılan evleri ve sokaklara sırtını dayamış o tarihi evler aklımı başımdan alırdı.

Arnavutköy ise yazın kalabalık bir semt olmasına rağmen kışın sanki insan eksikliği yaşardı. Dayanamadığım bir tek konu vardı; denizin dalgalarından, sokaklarından tek tük ayak sesleri kalmasıydı. İşte bu seslerin kaybolduğu zamanı görmeye umarım kimse dayanamaz. Bu semtleri hareketli kılan, ünlülerimizin sıklıkla gittiği eğlence merkezleri vardı. Kışın çevresinde pek insan görmesek de Rumeli Hisarının o heybetli manzarası ve çay bahçeleri bu sessizliği insanın aklına bile getirmiyordu. Bu semte farklı amaçlarla hemen hemen her kesimden insanlar gelse gerek; hepsi de eğlenmeyi arzular… Kimi balık tutar, kimi yürüyüş yapar, kimi geceler boyu eğlenmek ister. Burası bana büyük bir haz verirdi. İnsanları böylesine içten ve yakın görmek bana tekrar tekrar insan olduğumu hatırlatırdı.

Bir yaz daha bitiyordu bu kentte. Hava iyiden iyiye serinlemişti. Nice aşklara tanıklık eden yapraklar bir bir düşüp bir daha ki bahara kadar kaybolacaklardı ortadan. Zaman akıp gidecekti kuşkusuz ama zaman unutmayı değil, alışmayı öğretecekti. Mevsim ne olursa olsun yüreğinizde taşıdığınız bu şehir sizinle olacaktı her zaman ve her yerde…

Ve İstanbul’u güzel yapan tek şeye gelince tabi ki Boğaz köprüsünden başka bir yer olamaz. Boğazın gölgesinden geçen vapurlar… İnsanların simitlerini kuşlarla paylaştıkları yaşam ve güzel denizimiz…

İstanbul’u her zaman sevgi ve dostlukla hatırlıyorum.

Duygu Çilingir

Sosyolog & Uzm. Aile Danışmanı / Psikoloji Bilim Uzmanı

İstanbul’u Hatırlamak

İçimde bir yolculuk var şimdi; nerden nereye… Anılarımla geçmişe, hayallerimle geleceğe…

Semti akşamüstü sis basmıştı. Az bir zaman içinde insanlar dağılmış, boğucu sis akşamın karanlığına karışmıştı. Gemiciler lambalarını yakmış, simitçilerin soğumaya yüz tutmuş susamlı simitlerinden az kalmış, martılar balık kapmaya ara vermişlerdi… İstanbul’u seviyorum. Yazın geç saatlerde baş döndürücü kalabalığı adeta şehri şenlendiriyordu.

İstanbul’u tanımaya üniversite yıllarımda başladım. Otogarın karmaşasında kendilerine yabancı, kendilerine garip insanlar gördüm. Hiç bitmeyecek bir yolun yolcusu gibiydiler. Ne mola verecekleri bir istasyon ne de varabilecekleri bir yer vardı. Birbirinin aynı olan bu insanların içinde onları yazmak isteyen genç bir kızdım ben. Koyu gri bir havanın hâkim olduğu o günlerde, önce yolculuğun yol arkadaşıyla anlam kazanacağını anladım. Eğer yol arkadaşınızı severseniz o yolculuk unutulmayacak bir hatıraya dönüşür. Ne zormuş gizli sevda çekmek bunu da orada gördüm. Sevdiğin uzaklara giderken ona uzaktan bakmak, boynuna sarılamamak, ellerini tutup iyi yolculuklar diyememek… Kalbinin derinliklerine giden yalnız yolculuklar; ağzı kapatılmış bir zarf gibi her zaman hüzünlüydü. Ve bekleyenler içinse zaman nedense hep yavaştı. Gidenlerinde kalanlarında sokaklarının adı yoktu.

Taksim meydanı kalabalık oluyordu her zamanki gibi. Akşamüstü bir vakit; dersi kırmış çakır keyif öğrencilik halleri… Ortaköy’e doğru atardık adımlarımızı; ışık ışıl İstanbul ve yaz sıcağında soğuk bir bira… Beyoğlu’na çıkıyoruz bazen küçük bir çilingir sofrası, yanında arkadaşlar ve güzel anılar demleniyor. İnsanlar geçiyor yanımızdan, kimiyle sadece selamlaşıyoruz, kimiyle üç beş dakika laflıyoruz. Sonra yine biz bize kalıyoruz. Ufak ufak tenhalaşınca meyhaneler, atardık kendimizi İstiklal caddesine. Ağır ağır yürürken, kendilerini eğlencenin büyüsüne kaptırmış sevgililer geçerdi yanımızdan, onlara bakıp gülümserdik. Çok olmasa da bebek sahiline giderdik arada bir… Bebek’ de denizin o bilindik kokusuyla iç içe kendimizi çay bahçesinde bulurduk. Akşamları ise restoran haline getirilmiş gemiler, sahilin karşısındaki evlerin ışıkları adeta semti esrarengiz yapardı.

Kuruçeşme ye doğru ilerlediğimizde düşünmek istemediğim her şeyi arkamda bırakırdım. Sahilden ağaçların eşliğiyle geçerken, kapıları caddeye açılan evleri ve sokaklara sırtını dayamış o tarihi evler aklımı başımdan alırdı.

Arnavutköy ise yazın kalabalık bir semt olmasına rağmen kışın sanki insan eksikliği yaşardı. Dayanamadığım bir tek konu vardı; denizin dalgalarından, sokaklarından tek tük ayak sesleri kalmasıydı. İşte bu seslerin kaybolduğu zamanı görmeye umarım kimse dayanamaz. Bu semtleri hareketli kılan, ünlülerimizin sıklıkla gittiği eğlence merkezleri vardı. Kışın çevresinde pek insan görmesek de Rumeli Hisarının o heybetli manzarası ve çay bahçeleri bu sessizliği insanın aklına bile getirmiyordu. Bu semte farklı amaçlarla hemen hemen her kesimden insanlar gelse gerek; hepsi de eğlenmeyi arzular… Kimi balık tutar, kimi yürüyüş yapar, kimi geceler boyu eğlenmek ister. Burası bana büyük bir haz verirdi. İnsanları böylesine içten ve yakın görmek bana tekrar tekrar insan olduğumu hatırlatırdı.

Bir yaz daha bitiyordu bu kentte. Hava iyiden iyiye serinlemişti. Nice aşklara tanıklık eden yapraklar bir bir düşüp bir daha ki bahara kadar kaybolacaklardı ortadan. Zaman akıp gidecekti kuşkusuz ama zaman unutmayı değil, alışmayı öğretecekti. Mevsim ne olursa olsun yüreğinizde taşıdığınız bu şehir sizinle olacaktı her zaman ve her yerde…

Ve İstanbul’u güzel yapan tek şeye gelince tabi ki Boğaz köprüsünden başka bir yer olamaz. Boğazın gölgesinden geçen vapurlar… İnsanların simitlerini kuşlarla paylaştıkları yaşam ve güzel denizimiz…

İstanbul’u her zaman sevgi ve dostlukla hatırlıyorum.

Duygu Çilingir

Sosyolog & Uzm. Aile Danışmanı / Psikoloji Bilim Uzmanı

Loading

Yazıyı nasıl buldunuz?

Oy için yıldıza tıkla!

Ortalama Oy / 5. Oy Sayısı

Oyu yok

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Paylaşarak destek olabilirsiniz!
Duygu Çilingir 08.06.1986 günü, İstanbul'da Polat ailesinin ilk çocuğu olarak dedeli-babaanneli bir evde dünyaya geldim. Daha küçük yaşlarda yazmanın benim için ne kadar etkili bir terapi olduğunu fark ettim ve ufak denemelerimi sadece kendimde sakladım. Evli ve iki çocuk annesiyim. Eğitim hayatımın lise sürecin de, dedemin de teşvikiyle tiyatroya gönül verdim, iki buçuk yıl kadar oyunculuk yaptım ve yine dedemin teşvikiyle piyano ve bale dersleri aldım. Ticaret lisesini bitirdikten sonra ilk lisansım olan Bilgisayarlı Muhasebe bölümünden mezun oldum. 2007 yılı hayatımın en büyük şansıydı; güzel bir evlilik yaptım. Her insanın gerçek sabahı, içinde doğan güneşle başlarmış. Şimdilerde hayatımın en sakin, en oturmuş, en huzurlu yaşlarındayım. Kendime ve ruhsal bütünlüğüme sahip çıkıp olabildiklerim ve olamadıklarımla birlikte yolu yarılırken; yaşlanmak değil, yaşayarak güzelleşmek istiyorum. Bu inanılmaz yolculuğun sonunda, beni buraya sorunsuz bir şekilde getiren hayatımdaki her an için minnetarım. Akademik yolculuğumda içimdeki çocuğu yok etmeden, hem çocuklarımla büyüyüp hem de ikinci lisansım olan Sosyoloji bölümünü yüksek onur belgesiyle bitirdim. Takip eden süreçte Aile Danışmanlığı uzmanlığımı aldım ve bunu yüksek lisans Psikoloji bölümü; Çift ve Evlilik Terapileri teziyle taçlandırarak hem kendime yolculukta hem de insan doğasına yolculıkta gelişme fırsatı yakaladım. Bunu takip eden eğitim sürecinde çift ve evlilik terapileri, duygu odaklı şema terapi, umut odaklı evlilik terapisi, boşanma terapisi, ilişki danışmanlığı, bilişsel davranışçı terapi, kısa süreli çözüm odaklı terapi, çocuk ve ergen danışmanlığı, oyun ve masal terapisi, emdr terapi, zor çiftlerle (borderline) evlilik terapisi, aldatma ve sadakatsizlik, tüp bebek sürecindeki çiftlerle evlilik terapisi, ölüm ve yas psikolojisi eğitimleri vb. eğitimlerimi tamamladım. Kuruculuğunu üstlendiğim Mimaroba Danışmanlık ta alanında uzmanlaşmış bir kadro ile danışanlarımın kendilerini ve içsel yaşam güçlerini keşfetme yolculuklarında çözüm odaklı, etik ilkelere bağlı ve gizlilik prensibi içerisinde insan ilişkilerine gönül vermiş biri olarak çalışmalarımı sürdürmekteyim. Büyümeye, dönüşüme niyet etmiş herkesin yoluna canı gönülden eşlik etmek umuduyla...
Yazı oluşturuldu 4

Bir cevap yazın

Benzer yazılar

Aramak istediğinizi üstte yazmaya başlayın ve aramak için enter tuşuna basın. İptal için ESC tuşuna basın.

Üste dön