Öykü

Sabahları şehrin sakinliğini izlemek bile Seni izlemek kadar güzel değil. Çünkü sen, ben şehrindeki En büyük sakinliksin.   Fırtınalı havada...

Valiz, odanın ortasında açık duruyordu. İçine koyduğu her giysi, her küçük eşya, sanki Mehmet’in bedeninden koparılan birer parçaydı. Otuz yaşındaydı...

Öyle insanların karşısına geçip saçlarını düzelttiği, gülüşünü prova ettiği, mutlu görünmeyi öğrendiği aynalardan değilim. Ben, bir odanın duvarına yıllar önce...

Gözlerimi açtığımda bir giysi yığınının içinde uyandım. Kolumu kaldıracak gücü kendimde bulamayınca tavanı seyretmeye başladım. Boya lekeleri ve avize tanıdıktı....

kederden beslenen şairlerin kaleminden dökülmüş bir aşk en tutkulu duyguların hüküm sürdüğü bir krallık yarını düşünmeden atılan kahkahalar ve dünün...