Öykü

Yalnız olduğum gerçeğinin, bilmem kaçıncı yılının, herhangi bir akşamında tanıdım onu. Hafif rüzgâr vardı şehirde, “rüzgârı içimize çekmeye ne dersin”...

Gün her zamanki gibi başlamıştı. Her zamanki son bulacağından emindi evdeki tüm eşyalar. Sabahın erken saatlerinde açılan tahta mutfak kapısı...

İsmi gül ruhlu anlamına gelir. Bir yanda elle tutulmaz, avuca sığmaz, gölgesiz ve uçucu bir ruh. Öte yanda inceliği, zarafeti...

Zihninin rahmine her yeni düşünce düştüğünde, yüreğinin ücra köşesinde hafif bir kasılma yükselirdi. O anlar hep sancılı geçerdi. Derin derin nefes alırken kan ter...

Levent Hoca mesai çıkışında servis beklerken cep telefonundan ilginç bilgilere bakıyordu. Meğer o dünyaca ünlü yazarların ne garip yazma stilleri...