bir yaz mevsimi gibi içimde bir şeyler. sıcacık bir ikindi kucağında uyanıp gülümsediğin, sardunya kokulu balkonlardan sokağı izlediğin, hiç acelesi...

gün, doğmaya yakın kurşuni bir göğün altında başladı bizim yolculuğumuz   sırtımızda kurtulamadığımız anılar kamburu   çökük omuzlarımız, dilimiz söylemez...

bir sisin içinde kaybolmuştu her şey belki de hiçbir zaman orada değillerdi kapayıp gözlerimi bir süre sonra açmıştım dağılıyordu beyaz...

Kaybolmuş, unutulmuş, bir kez bile hatırlanmamış bir kentin öyküsü bu. Sefil bir yalnızlığın, boşa harcanan bir ömrün, sonu selamet olmayan...

Seçtiği hayatı yaşıyordu o. Her sabah güneş doğmadan hemen önce uyanıyor, mütevazi evinin bütün pencerelerini açıyor, yatağını topluyor, kişisel bakımını...