Öykü

Soğuk metalin tenimde buz kesmiş öpücüğüyle uyanıyorum. Zaman, o ruhsuz duvarların arasında akmıyor, pıhtılaşıyor. Gölgeler aralarında bir tek kelime dahi...

Hiç kıpırdamadan, hareket etmeden, etmeyi bir an olsun düşünmeden, öylece durup, bütün güzelliklerin kendisine gelmesini bekliyordu. Aklını yitirmişti belli ki....

Hafta sonu, sabahın aydınlığının tazeliğiyle attı kendisini sokağa. Dışarısı bir dönem filmi gibi. Gökyüzünden yansıyan ışık, bir perdenin ardında hapsedilmiş,...

Her insanın hayalindeki iş olmayabilirdi Ama benim ihtiyacım olan işti. Hedeflere, çizelgelere, toplantılara katlanmama gerek kalmıyordu. Ve insanlara. Hediyelik eşya...

Daha ortaokuldaydım o zamanlar. Top oynarken ayakkabımın topuğu kırılmıştı. Hani bir tarafı yırtılsa daha iyiydi sanki.! En azından aksamadan yürüyebilecek...