Çocukluğumu gördüm dün gece. Gülümsedi sadece. Yetti geçmişimi temizlemeye. En son Kasımpaşa’da görmüştüm onu… Sobalı, bol is, bol kömür...

  Ömrü boyunca hiç çalışmamıştı. Yazarlık, ilk mesleği olacaktı. Babası varlıklı bir aileden geliyordu. Buraya ayrı bir parantez açmak istiyorum....

  Yağmurlu bir gündü. Yağmur yağmıyor, annesini kaybetmiş bir çocuk gibi ağlıyordu sanki. Köklü, eski uzunca bir selvi ağacının dallarından...

Herkes gibi yaşıyorlardı. Yoksulluk sınırının altında, açlık sınırının ise birazcık üstünde. Baba işçi emeklisiydi ve artık dinlenmesi gerekiyordu. Lakin ne...

Bir arkadaşım sohbet esnasında bana şöyle demişti. “Uyandığında kim varsa yanında, gerçeğin de odur.” Kendime baktım sonra… “Yapayalnızım öyleyse” dedim....