Kalbimin tam ortasında duruyor; hiç eskimeyen bir sızıyla. Her sabah yataktan kalktığımda, aynadaki yabancının gözlerine çarptığımda ya da sokakta bir...

Ayna, babaannemden babama, babamdan ise bana kalan tek mirastı. Sadece gerçeği değil, yanılgıyı da hapseden o eski gümüşi çerçeve, sıradan...

Avucumda tuttuğum kum saatinin son taneleri, camın dibinde ağırlaşarak birikiyor. Zaman, akmayı reddeder gibi; sanki dışarıda mavinin o bitmek bilmeyen...

Soğuk metalin tenimde buz kesmiş öpücüğüyle uyanıyorum. Zaman, o ruhsuz duvarların arasında akmıyor, pıhtılaşıyor. Gölgeler aralarında bir tek kelime dahi...

Allah belanı versin!” diye feryat etti kadın, on ikinci katın çatısında gözyaşlarıyla. Ettiği beddualar beton boşluğunda parçalanıp aşağıda uğuldayan şehrin...