Allah belanı versin!” diye feryat etti kadın, on ikinci katın çatısında gözyaşlarıyla. Ettiği beddualar beton boşluğunda parçalanıp aşağıda uğuldayan şehrin...

Kasabanın kıyısında nehrin sesi çığlıklara karıştı. Cabbar, yerde hasmının üzerine kapanmış, göğsüne bastırıyordu; kanı durdurmak, kaçıp giden canı tutmak için....

Yeter…! Bak yine geldim kapına! Duy beni! Artık tek bir hatıraya, tek bir sızıya tahammülüm kalmadı. Ruhumun kırık dökük parçalarını...

İçindeki ateş,o ilk gençlik ışıltısı, yakınları tarafından yavaş yavaş  söndürülmüştü. Herkesin beklentisine karşılık vermeye çalışmaktan ,kendi iç sesini dünyaya kapatmıştı.Sabahları...

Çocukluğumu daha bir derin hatırlarım her yıl Eylül'ün gelişlerinde...Okulun ilk gün heyecanı,yeni defterlerin kokusu,tatilin bitiş hüznü... Sararmış yaprakların verdiği huzurla...