Bacaklarım sızlıyor; kaçıncı basamak bu, yetmedi mi yokuş? Ama asıl yoran bu dik patika değil; göğsümün ortasına oturmuş, ne yutabildiğim...

En ağır, en zor oyunuydu bu hayatımın. Ne saklanabiliyordum ne kaçabiliyordum ne de oyun arkadaşımı sobeleyebiliyordum. Her daim, her oyunun...

Kalbimin tam ortasında duruyor; hiç eskimeyen bir sızıyla. Her sabah yataktan kalktığımda, aynadaki yabancının gözlerine çarptığımda ya da sokakta bir...

Ayna, babaannemden babama, babamdan ise bana kalan tek mirastı. Sadece gerçeği değil, yanılgıyı da hapseden o eski gümüşi çerçeve, sıradan...

Avucumda tuttuğum kum saatinin son taneleri, camın dibinde ağırlaşarak birikiyor. Zaman, akmayı reddeder gibi; sanki dışarıda mavinin o bitmek bilmeyen...