Bir ayrılığın şarkısı çalıyordu penceresi açık o pembe evde. Uykusu kaçmış anıların kederli iç çekişlerini duyuyordum yaklaştıkça. Efkarın kokusu sızıyordu...

Kaç yenilgiden sonra biterdi oyun? Yalan mıydı Anka kuşunun küllerinden doğduğu? Her seferinde ‘bu son’ dedikten sonra tekrar oyuna katılmak...

Yalnız insanların da kendine has bir kokusu var. Aşırı doz alınan mutsuzluğun kesif kokusu… Kana karışan yoğun bir kederle belli eder kendini. Metrelerce uzakta yayılır...

Bir gün benden yaşça büyük bir ablanın evinin bahçesinde oturuyorduk. On altı yaşındayım o zamanlar. Hayat yeni başlıyor, bir heyecan,...

Dostluklar da birçok şey gibi eskiden değerliydi. Sığınacak bir liman, iyileştiğimiz bir alandı. Bir derdimiz, bir sıkıntımız olduğunda hemen koşup kapısını çaldığımız, bir telefonla; ‘yarın buluşalım anlatacaklarım var’ diyebildiğimiz güvenli...