Yalnız insanların da kendine has bir kokusu var. Aşırı doz alınan mutsuzluğun kesif kokusu… Kana karışan yoğun bir kederle belli eder kendini. Metrelerce uzakta yayılır...

Bir gün benden yaşça büyük bir ablanın evinin bahçesinde oturuyorduk. On altı yaşındayım o zamanlar. Hayat yeni başlıyor, bir heyecan,...

Dostluklar da birçok şey gibi eskiden değerliydi. Sığınacak bir liman, iyileştiğimiz bir alandı. Bir derdimiz, bir sıkıntımız olduğunda hemen koşup kapısını çaldığımız, bir telefonla; ‘yarın buluşalım anlatacaklarım var’ diyebildiğimiz güvenli...

  ‘Pazar günlerinde ne var biliyor musun? Alışılmış bir hayatın süregelen günlerine isyan! Düzenin karışıklığı gibi. Sanki bir bilinmezlik bir başıboşluk veriyor...

Sarıydı evimizin rengi, güneş de vurunca pencereden içeriye, sıcaklık yansırdı duvarlardan yüzümüze. Yaz gibi bir histi o evde çocuk olmak. Günler...