Öykü

Yüzlerce yıldır yağmurun yıkadığı, güneşin ısıtıp aydınlattığı ve dalgaların çarptığı yüzeyim kimse fark etmeden zamanın zamansızlığına aşınırken aynı benzer döngüler...

Nefes aldırmayan sıcaklardan sonra bir gün yüzü serzenişiydi ağustos sonunun bulutlu sabahındaki sağanak yağmur. Yazın canlı dünyasını çocuk gözlerini gezdirdiği...

Sabaha doğru saat kaç suları kaçırır mı zamanı bilinmeze doğru? Uykusuzluktan bulanmış bir zihin ne zaman senkronize olur saatin ritmik...

Hafta sonu çocukluk arkadaşımın ikinci kez nikâhlanmasına şahit olmaya gittim. On dört yıl önce ilk heyecanını da benimle paylaşmak istemişti;...

“Kız Necla iyi misin, sararıp soldun da. Bakma bu delinin zırvalıklarına ha. Laflarının biri tutarsa onu yalan. E sen de...