Öykü

Bir gecelik yoldu benim için. Sayısız istasyon, biraz uyku, sabah unutulacak insanlar… Öyle sandım. Yağmurun dindiği gara vardığımda, parke taşları...

Dikildiği yerde dakikalardır elindeki kağıda bakıyordu Arif Emre. Evet, adres burasıydı. Sabahın erken saatlerinde indiği otogarda biraz oyalanıp dükkanların açılmasını...

Yüzlerce yıldır yağmurun yıkadığı, güneşin ısıtıp aydınlattığı ve dalgaların çarptığı yüzeyim kimse fark etmeden zamanın zamansızlığına aşınırken aynı benzer döngüler...

Nefes aldırmayan sıcaklardan sonra bir gün yüzü serzenişiydi ağustos sonunun bulutlu sabahındaki sağanak yağmur. Yazın canlı dünyasını çocuk gözlerini gezdirdiği...

Sabaha doğru saat kaç suları kaçırır mı zamanı bilinmeze doğru? Uykusuzluktan bulanmış bir zihin ne zaman senkronize olur saatin ritmik...