Gündoğumu Kadınları / Nelliy Karabulut

Yatakta zorlukla doğruldu. Henüz çok erkendi ve güneş doğmamıştı. Çünkü bu topraklarda kadınlar güneşten önce uyanırlardı. Kalkacak hali olmasa da hırkasını geçirdi üzerine, karşı yatakta yatan kocasına baktı. Evlilik denilen şey, babasından gizli okuduğu cep romanlarındakine benzemiyordu. Üniversiteye gidip romanlardaki özgür kadınların hayatını yaşayabilmeyi çok istemişti, ama bunun gerçekten hayal olduğunu biliyordu. Köydeki ilkokul kızlar için üniversite sayılırdı zaten. Ona da tarlada çalışmayan ya da babası izin veren şanslı kızlar giderdi. Okumayı söktüklerinde de aileleri bir daha yollamazdı.

Şehre gidip okuyanlar da olmuştu elbette, ama genele vurulacak olsa çoğunluk erkekti. Köyde kendisi dahil diğer kadınların da bildikleri, yetiştirildiklerinden ibaretti. O da kısıtlıydı. Kısıtlı olmayan şeyler de vardı tabii kadınlar için… Ölene kadar çocuk doğurabilirdi mesela. Kocaları dahil, doğurdukları, doğurmadıkları tüm çocukları büyütmek onların işiydi. Tarlada erkekler kadar çalışıp, ekip biçebilir, davar güdebilir, süt sağabilirlerdi. Dağdan odun toplayıp soba yakabilir, ekmek pişirip, çamaşır yıkayabilirdi. Tüm bunları yapabilmek için kadınların gücünden şüphe edilmezdi. O zaman varlıkları aranırdı da erkeklerin olduğu mecliste konuşmak, önemli kararlar almak, hele ki babalara ya da kocalara fikir beyan etmek için kadınlar hayaletten farksız sayılırlardı.

Gülenay yavaşça merdivenlerden aşağı indi. İnerken zorlanmıştı. Dokuz aylık hamileydi ve artık doğum yakındı. Kapıyı açtığında kar kokusuna karışan gübre kokusunu da aldı. Buz tutmuş terliklerini giydi. Düşmemek için çitlere tutunarak yürüyordu. Ahırın kapısındaki kovayı alıp içeri girdi. Kovayı ineğin ayaklarının dibine koyup “Güzel gözlü koca kızım” dedi hayvanın sırtına hafifçe vururken. Ikına sıkıla tabureye oturdu. Sütü sağmaya başlamıştı ki ara sıra beline vuran sancıyla gözlerini kapıyor, istemsizce koca kızın memesini daha bir fazla sıkıyordu. Derin bir nefes çekip zorla kalktı, daha fazla dayanmaya gücü kalmamıştı. Kocası belirdi kapıda, kovayı işaret etti Gülenay. “Alıver, ben yapamayacağım” dedi. Karısının gözlerine baktı Süleyman. Çektiği ağrı kara bir bulut indirmişti sanki solgun yüzüne. İlk defa endişe duyduğunu hissetti karısı için. “Ebeyi çağırayım mı kız?” dedi. Yollar kardan kapandığında sağlık ocağında çalışan ebe evlere gitmek zorunda kalıyordu. Gerçi kar bir yağdı mı neredeyse bahara kadar kalkmadığı için bu ebenin kış aylarındaki rutiniydi.

“Olur” şeklinde kafa salladı Gülenay. Sancıyla koca kızın gövdesine tutundu. Gencecik yaşına 4 hamilelik sığdırmıştı. İlkinde 5, ikincisinde 6 aylıkken düşük yapmış, bir çocuğunu da dokuz ay taşımayı başarsa da doğumdan hemen sonra kaybetmişti. Doktor “Bir daha hamile kalma, hayatın tehlikeye girer” dese de kocası son kez diye yalvarmıştı.

Ölen bebekler kızdı. Süleyman her seferinde erkek olma ümidi beslemişti. Kız olduklarına Gülenay da üzülmüştü ama onunki başkaydı. Çünkü kızları yaşasaydı, ondan farklı bir hayatları olmayacaktı. Soyadını devam ettirecek erkek evlat değer taşımıştı da soyunu devam ettirecek erkeği doğurup bakabilen değersiz kalmıştı.

Kocası Gülenay’ı yatırıp ebeyi çağırdı. Zor bir doğum olmuş, Gülenay da ebe de elinden geleni yapmıştı. Bebek ağlaması duyulduğunda Süleyman elindeki sigarayı atmış, derin bir “oh” çekmişti. Hemşire kucağında bebekle dışarı çıktı. Süleyman karısının yüzünde gördüğü karabulutları şimdi ebenin yüzünde görmüştü. “Oğlan” dedi ebe fısıltıyla. “Başın sağ olsun” diye ekledi. Kocası için bebek doğurmuştu sonunda Gülenay ve erkekti.

Loading

Yazıyı nasıl buldunuz?

Oy için yıldıza tıkla!

Ortalama Oy / 5. Oy Sayısı

Oyu yok

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Paylaşarak destek olabilirsiniz!
T.Nelliy Karabulut 1971 İstanbul doğumluyum.Anadolu Üniversitesi Halkla İlişkiler ve Radyo Televizyon Programcılığı mezunuyum. Edebiyata olan tutkumu, çocukluğumda tesadüfen keşfettim. Her kelimenin, her cümlenin ardında yatan derin anlamlarla tanışmak beni büyüleyen bir deneyimdi. İlk adımlarımı 1989 yılında, part-time magazin muhabirliği yaparak attım. Edebiyat dünyasına girişim, sadece kelimelerle değil, yaşamın içinde gizli hikayeleri keşfetmekle başladı. Araya verdiğim bir dönem sonrasında, 2006 yılında internet üzerinden blog yazarlığına merhaba dedim. Duygularımı, düşüncelerimi ve hayal dünyamı paylaşmak, bana büyük bir özgürlük ve mutluluk getirdi. Gazetelerin internet sitelerinde kurucu editörlük, öykü, şiir, makale ve deneme çalışmalarım oldu. Her bir yazı, duygularımın, deneyimlerimin ve düşüncelerimin bir yansımasıydı. 2009 yılında Genç Yazarlar Gazetesi - "Zamanın Sihri", 2015'te Lacivert Öykü ve Şiir Dergisi - "Çalınmış Hayat", 2021 Eecstatic Sanat kitabı - "Kukla Yokyo", 2022 Mütemadiyen Dergisi - "Kulübe" ve daha birçok projede adımdan söz ettirmek beni gururlandırdı. 2024 itibariyle, Kibele Kültür ve Sanat Dergisi'nin izniyle yoluma devam ediyorum. Yaratıcılığımı ifade etmek, kelimelerle dans etmek ve okurlarıma dokunmak, benim için bir yaşam tarzı haline geldi. Hayatımın her anında edebiyatın bana kattığı değeri ve heyecanı yaşamaya devam ediyorum. Yoldaşlık eden herkese teşekkür ederim. Gelecekte de daha nice hikayelerle buluşmak dileğiyle!
Yazı oluşturuldu 3

Bir cevap yazın

Benzer yazılar

Aramak istediğinizi üstte yazmaya başlayın ve aramak için enter tuşuna basın. İptal için ESC tuşuna basın.

Üste dön