Eskici Haydar / Nelliy Karabulut 

“Eskici, eskileri alırım. “Eskici!” diye bağırdı. Hava oldukça soğuktu. Sokakta soğuktan titreyen kediler ve köpeklerden başka kimsecikler yoktu. Akşam olmak üzere olduğunu biliyordu, ama saat kaçtı?

Kolumda bir saat olsa, şöyle afilli” diye geçirdi içinden, tablasını bırakıp koluna baktı ve hayal etti. Tekrar yürümeye devam etti. Evlerin ışıkları yanmaya başlamıştı bile. Gün kendini geceye teslim etmeye hazırlanıyordu.

“Eskici, Eskici!” diye bağırdı tekrar, ama bugün iş çıkmayacaktı. Zira akşam olmuştu, ama bugün kimse eskilerden vazgeçmek istememişti. Aslında şimdilerde kendisi gibi eski alan yoktu. Yeni nesil hurdacılar ve giysiler için kumbaralar vardı. Belediyeler bazı mahallelere ihtiyacı olanlar için ikinci el kumbarası koymuştu. Koymuştu da içine gerçekten işe yarayan bir kıyafet atan var mıydı? Bilinmez. Hurdacılar ise artık işlerine yaramayan hiç bir şeyi almaz olmuşlardı.

Nicedir eskiciydi Haydar. Kafa bile eskiydi onda, hala tahta tablasıyla dolaşmaktan vazgeçmemişti. Eskiye ait ne varsa alıp satardı. Hayatını böyle devam ettirmeye alışmıştı. Arada bir aldığı eskileri karıştırır, işine yarayanları ayırır, kalanını hurdacılara ya da eskici dükkanlarına götürürdü. Pek çoğu işe yaramaz şeylerdi. Ama her eski bir hatıraydı, bir yaşamdı onun için…

“Ben olsam kolay vazgeçmem bana ait olanlardan” derdi. Küçük barakası önemli saydığı eskilerle doluydu. Keskin esen rüzgarla üşüdüğünü fark etti. Yakaları yıpranmış, kolları yamalı paltosunun önünü kapadı. Bunu da yaşlı bir kadıncağızdan almıştı.

‘Gün bitti, hadi bakalım, Haydar efendi’ dedi. Hızlı adımlarla eve doğru yol aldı. Uzunca bir yolu vardı. Bütün gün pek çok sokak, cadde, mahalle geçerek buraya gelmişti. Parmak uçları soğuktan donmak üzereydi. Birisinin ona seslendiğini duydu. Çevresine bakındı. Karanlıkta kimseyi göremedi. Sesin geldiği tarafa yürüdü. Bir el onu çağırıyordu. Tablasını kenara bıraktı, koşar adımlarla kadına doğru gitti.

“Kıyafet alır mısın? Yazık, çok yeniler, atacağım yoksa” dedi elindekileri umursamayarak… Kafa salladı. Kadın elindeki torbayı bıraktı. “Bir şey istemez, işine yararsa al” diyerek apartmanına girdi.

”Eyvallah” dedi. Haydar. Haydar torbayı tablasına döktü. İçinde gömlekler, pantolonlar, bir çift ayakkabı ve bir de saat vardı. Gözleri ışıldadı adeta… Önce ayakkabıları denedi. Biraz sıkmıştı ama aldırış etmedi. Nede olsa ayağındakilerden yeniydi. Üstelik delik değillerdi. Gözü saate takıldı. Sersem bir gülümseme belirdi dudaklarında… Çocukken babasının ona hiç elletmediği afilli saatini hatırladı. Gömleğinin kollarını kıvırdığında yüzünde apaçık beliren kibiri. Saati eline aldı, durmuştu. Biraz salladı, sonra kulağına götürdü. Çalışmamıştı. Camına vurdu, tekrar salladı. Yelkovan hareket etmişti. Akrebin kaçı gösterdiğinin bir önemi yoktu. Zira hiç saati olmamıştı. Üstelik çalışmasa bile günde bir defa bile olsa doğruyu gösterecekti.

Özenle koluna taktı. Paltosunun kolunu kıvırdı ama kibirsiz. Artık bir saati vardı. Arada bir bakarak gülümsüyordu. Şimdi soğuğun bir önemi yoktu. Mutlu olmuştu Haydar. Tablasını iterek karanlıkta kayboldu…”

Loading

Yazıyı nasıl buldunuz?

Oy için yıldıza tıkla!

Ortalama Oy / 5. Oy Sayısı

Oyu yok

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Paylaşarak destek olabilirsiniz!
T.Nelliy Karabulut 1971 İstanbul doğumluyum.Anadolu Üniversitesi Halkla İlişkiler ve Radyo Televizyon Programcılığı mezunuyum. Edebiyata olan tutkumu, çocukluğumda tesadüfen keşfettim. Her kelimenin, her cümlenin ardında yatan derin anlamlarla tanışmak beni büyüleyen bir deneyimdi. İlk adımlarımı 1989 yılında, part-time magazin muhabirliği yaparak attım. Edebiyat dünyasına girişim, sadece kelimelerle değil, yaşamın içinde gizli hikayeleri keşfetmekle başladı. Araya verdiğim bir dönem sonrasında, 2006 yılında internet üzerinden blog yazarlığına merhaba dedim. Duygularımı, düşüncelerimi ve hayal dünyamı paylaşmak, bana büyük bir özgürlük ve mutluluk getirdi. Gazetelerin internet sitelerinde kurucu editörlük, öykü, şiir, makale ve deneme çalışmalarım oldu. Her bir yazı, duygularımın, deneyimlerimin ve düşüncelerimin bir yansımasıydı. 2009 yılında Genç Yazarlar Gazetesi - "Zamanın Sihri", 2015'te Lacivert Öykü ve Şiir Dergisi - "Çalınmış Hayat", 2021 Eecstatic Sanat kitabı - "Kukla Yokyo", 2022 Mütemadiyen Dergisi - "Kulübe" ve daha birçok projede adımdan söz ettirmek beni gururlandırdı. 2024 itibariyle, Kibele Kültür ve Sanat Dergisi'nin izniyle yoluma devam ediyorum. Yaratıcılığımı ifade etmek, kelimelerle dans etmek ve okurlarıma dokunmak, benim için bir yaşam tarzı haline geldi. Hayatımın her anında edebiyatın bana kattığı değeri ve heyecanı yaşamaya devam ediyorum. Yoldaşlık eden herkese teşekkür ederim. Gelecekte de daha nice hikayelerle buluşmak dileğiyle!
Yazı oluşturuldu 3

Bir cevap yazın

Benzer yazılar

Aramak istediğinizi üstte yazmaya başlayın ve aramak için enter tuşuna basın. İptal için ESC tuşuna basın.

Üste dön