Eski bir çocuk parkını anımsıyorum. Parasızlıktan ilk buluşmamız orada
olmuştu. Salıncağa binip dakikalarca anlamsızca gülmüştük. Genceciktik. Henüz
zayıftım örneğin. Saçlarımda beyazlar yoktu. Sense ışıl ışıl parlıyordun gün
ortasında bile. Cahillik işte. Hiç bitmeyecek sanıyorduk ikimizde. Daha dün gibi
Kaleiçi’nde denizi seyredişimiz. Yıllar ne çabuk geçiyor. Anladım ki hiç acıması
yok yılların, zamanın. Sen istesen de istemesen de seni var gücüyle ama usulca
ölüme doğru sürüklüyor. Bizse hep yarın için planlar yapıyoruz. Kaçırdığımız şey
“bugün” oluyor hep. Ne acı değil mi?
Rüzgarlıydı hava. Ayaz vardı dışarıda. “Ellerim üşüyor” demiştin bana. İlk kez o
zaman tutmuştum ellerini. Kalbim bedenimden çıkacakmış gibi oldu. Biliyor
musun sonrasında bir sürü el tuttum. Hiç öyle hissetmedim bir daha. İlk aşk
dedikleri bu olsa gerek. Masumluk ne güzel bir şeymiş. Ne zaman yitirdik
masumiyetimizi? Ne zaman vazgeçtik iyilikten, güzellikten? Neden büyümeyi bu
kadar çok ister insan? Bak kırk beş yaşıma geldim. Nice güzelliği harcayarak,
yitirerek… Bize ait olan tek şey bu dünyada zaman. Ve biz hunharca, boş yere
harcıyoruz zamanımızı. Yitirdiğimiz ömür oluyor.
Yazın bittiğini, sonbaharın geldiğini anımsıyorum. Benim gibi üşüyordu bütün
ağaçlar. Dökülüyorduk ağır ağır… Eve dönmek vaktiydi. Mutlaka gelecektin geri.
Sözler verildi, yeminler edildi. Defalarca sarılmıştık, inciler karışmıştı toprağa.
Veda etmek ne zormuş. Bir ruhtan ayrılmak. Üstelik döneceğinin garantisi
olmadan. Bunu bilmek, bununla yaşamak. Ne zormuş. İlk molada aramıştın beni.
Bense evde senden gelecek telefonu bekliyordum. Kısacık konuşmuştuk.
Yüreğim hafiflemişti. Anlam kazanmıştı bütün düşüncelerim. O zamanlar
teknoloji de tıpkı bizim gibi çocuktu henüz. O yüzden vakit ayırıp birini aramak
önemliydi. Özel hissettiriyordu insanı. Bilmiyordum. İnan bilmiyordum. Meğer
son konuşmamızmış. Son kez duymuşum sesini. O zaman anlamıştım yaşamın
anlamsızlığını. Orhan Veli’nin bir şiirinde dediği gibi; “bir gece uyudu,
uyanmayıverdi.” İşte bu kadar basitti her şey.
Hiçbir zaman bilmeyecektim beni neden terk ettiğini. Hiçbir zaman
bilmeyecektim niye bittiğini. Bildiğim tek şey vardı. Seni sevmiştim. Bir insan bir
insanı ne kadar çok sevebiliyorsa o kadar sevmiştim. Hayat akıp geçti. Unutuldu
dünler. Başka kıyılara yelken açıldı. Lakin hiçbir zaman unutulmadı o çocuk
parkı. O salıncak. O bakış. Elini tuttuğumda hissettiğim huzur. Kalbimin bir
köşesinde gizli bir hazine gibi saklı kaldı. Akımın ve ruhumun bir köşesinde
sıcacık bir anı olarak yaşayacak. Ben ölmeden de ölmeyecek. Ve biliyorum ki o
gün seninle keşfettiğim masumiyetim bir daha bana geri dönmeyecek.
