Aynadaki Yabancı / Yağmur Özadlı

“İnsan ne zaman yaşlanır?”
Sabah uyandığında tam da bu düşünceler geçiyordu yaşlı adamın aklından. Yataktan
kalkmadan bir süre daha düşündü. Bir cevap bulamadı. En iyisi kalkmak olacak diye düşünüp
lavanta kokan yorganı kaldırdı üzerinden.
Yumuşak terliklerini ayağına geçirip banyoya yöneldi. Açtığı muslukla birlikte akan berrak
suyun sesini dinledi biraz yaşlı adam. Avucuna dolan suyu yüzüne çarparken kendine
geldiğini hissetti. Bir kere, iki kere…
Aynaya baktı musluğu sıkıca kapatırken. Aynaya baktığında ona hep yabancı gelen bir yüzle
karşılaşıyordu. İşte yine oradaydı. Kırlaşmış bembeyaz saçları, çizgili buruşuk yüzü ve ışığını
kaybetmiş mavi gözleri ile o yabancı yine karşısında duruyordu.
Tanıdık bir kokusu olan -lavanta kokan- havluyu yüzüne bastırırken aynadaki görüntünün yok
olmasını diledi. Havluyu yüzünden çekerken aynı yabancı karşısında duruyordu ancak yalnız
değildi. Saklanan biri vardı köşede bir yerde. Daha dikkatli baktı ve bir anda kayboldu
gördüğü kişi.
Yaşlı adam biraz korku biraz heyecan duyguları ile karışık bir şekilde odasına koştu. Etrafta
kimsecikler yoktu. Odası bıraktığı gibiydi. Çok üzerinde durmadı bu konunun; onun yerine
üzerine bir şeyler geçirdi, aklındaki düşüncelerini örter gibi ve dışarıya doğru yöneldi.
Sokak kapısını kapatırken bembeyaz mahalleye baktı uzunca. Dün geceden yağan kar etkisini
arttırmış olmalıydı diye düşündü. Sonra nedense ayağının altında sertleşen kara baktı
yürürken. O yabancının saçlarına benziyorlardı. Daha da ezmek istedi ayağının altındaki
kırlaşmış karı.
“Amca! Topu atar mısın?”
Ayağının dibinde duran parlak, mavi plastik topa baktı. Bakışlarını kaldırdığında top
oynamaktan kızarmış yanakları ile gülen, tombul yüzlü bir çocukla karşılaştı. Çocuğun amca
demesine alınmıştı biraz ama çok düşünmeden ustaca attı topu. Tombul çocuk ve arkadaşı, bu
yaşlı adamdan böyle bir hareket beklemiyorlardı.

“Sen neymişsin be amca! Gençliğinde futbolcu muydun?”
Gülümsemesini gizleyemedi yaşlı adam. İçinde bir heyecan hissetti. Çocuklara yaklaştı ve
biraz sohbet etti onlarla. Sonra başladı top oynamaya. Çevreden geçen insanların hayretle
bakan bakışlarına aldırmadan oynamaya devam etti. Nefesini kontrol edemediğinde oyunu
bırakması gerektiğini anladı. Çocuklarla vedalaşıp yoluna devam etti.
İçindeki tarif edilemez duyguyu yine hissetti. Bir heyecan, bir mutluluk, bir umut gibiydi bu
duygu. Bu duygu ile beraber yürümeye devam etti. Artık ne yabancı kişi, ne çocuğun amca
demesi, ne de yerdeki kar etkiliyordu onu. O mutluydu, kendini olmak istediği gibi
hissediyordu.
Hırdavatçı Yusuf’ un dükkanından geçerken selam verdi arkadaşına. Ayaküstü havadan sudan
konuşup ayrıldı yaşlı adam arkadaşının yanından. Giderken dükkanın önünde duran aynayı
gördü. Geri dönüp aynaya baktı. Arkadaşı ne olduğuna anlam veremeden geri dönen
arkadaşını izledi.
Yaşlı adam aynaya yaklaştı. Kenarlıkları sarı, kalın aynada şimdi tanıdık birini görüyordu.
Parlak kumral saçları, gergin genç yüzü ve ışığı ile parlayan masmavi gözleri ile bakıyordu
tanıdık kişi. Bu yüzü öyle özlemişti ki yaşlı adam, gözlerinin dolmasına engel olamadı.
Arkadaşı sorular soruyordu. Arkadaşının sorularına tek bir soruyla karşılık verdi yaşlı adam.
“Bu aynayı ne kadara satıyorsun?”
“Bizim oğlan getirmiş, satılık değil hediyem olsun sana.”
Yaşlı adam tekrardan baktı aynaya. Köşede bakan birini daha gördü, o yabancı adamı. Bir
daha hiç bakmadı o köşeye. Tanıdık gencin mavi gözlerine baktı. Bu değerli aynayı
kavrayarak aldı. Sırtında arkadaşının bakışlarının ağırlığını hissediyordu. Nereye gideceğini,
ne yapacağını unutmuştu.
Yaşlı adam, sırrın aynada olduğunu düşünüp sevinçle eve doğru ilerledi.
Yaşlı adamın bilmediği bir şey vardı: “İnsan ne zaman yaşlanır?” sorusunun cevabı. İnsan
ruhunu kaybettiği zaman yaşlanır. Ruhlar hep gençtir ve genç kalacaktır. Beden sadece bir
aksesuardır.

Loading

Yazıyı nasıl buldunuz?

Oy için yıldıza tıkla!

Ortalama Oy / 5. Oy Sayısı

Oyu yok

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Paylaşarak destek olabilirsiniz!
14. 06 2001 İstanbul doğumluyum. Memleketim Malatya. Karabük Üniversitesi Sosyal Hizmet Bölümü son sınıf öğrencisiyim. Yazmaya çok küçük yaşlardan itibaren başladım. Ailem bana hep destek çıktı. Yazmaya teşvik eden çevrem ve yazdıklarımı hevesle okumak için neredeyse yazımı bitirmeden okumaya çalışan ailem var. Sevdiğim bir yakınım hep şöyle söyler : İnsan ya bir şey yazmalı ya da yazılmaya değer bir şey yapmalı.
Yazı oluşturuldu 4

Bir cevap yazın

Benzer yazılar

Aramak istediğinizi üstte yazmaya başlayın ve aramak için enter tuşuna basın. İptal için ESC tuşuna basın.

Üste dön