KUĞU FIRTINASI / Elif Can 5 (7)

Kırlangıçların kanatlarında geldi güneş. Bereketli yağmurların arasından, uzun bir kış rüyasının ardından. Karanlık sabahları delip, bitmeyecekmiş gibi görünen günlerin tomurcuklarına yerleşti. Bayram sabahında uyanan bir çocuğun suretinde güldü bize. Hem de hadi artık uyan diyen annenin sesiyle. Uyan artık sabah oldu, takvim çoktan baharı buldu. Ilık bir rüzgâr esiyor şimdi üzerimizde. Yıllar önce büyük bir […]

Loading

Elmanın Kefareti / Elif Can 5 (8)

Cemreler düştükten hemen sonra ama yine de bahardan uzakta. Hala soğuk rüzgarların estiği bir uçurumun kenarında ya da güneşin doğuşunun altında. Belki de hiç olmayan bir yerde. Zamansızlığın o derin gölgesinde. Saat işlemez, kuş göçmez orada. Ve neresinden tutarsan tut, asla geç kalınmaz hayata. Yeniden başlamak da denmez ki, başlangıcı yine bir tek senden olana. […]

Loading

İletilemeyen Mesajlar / Elif Can 4.9 (16)

Sesler var. Tanımadığım sesler. Hiç gitmediğim topraklarda. Ansızın vuran kıyametin ardında. Belki de cehennemin kapısında. Demek ki cehennem bir tek kötüler için değildi. Ve bize anlatıldığı kadar uzak. Tam da evimizin ortasındaydı o. Soğuk betonlar altında kalmış yatağımızda. Hem de kendimizi en güvende sandığımız anda. Evet, açılan cehennemin kapılarıydı. Ve bir gece vakti önüne kattığını […]

Loading

Fatma’nın Çocukları / Elif Can 4.9 (14)

“Çocuklarını öldürdüm” dedi. “Senin çocuklarını.” Evet, benim çocuklarımdı onlar ama şimdi elimde geriye kalan mavisi solmuş bir suluk. Oğlumun yediği son bisküviden kalan yağlı minik parmaklarının izleri hala seçiliyor. Bir de kızımdan kalan sapsarı saçlı oyuncak bebek var. Aynı bıraktığı gibi. Kendi saçından çıkarıp taktığı tokası bile üzerinde. Herkesin gözü onlarda. Başını kaldırıp bana bakan […]

Loading

Aramak istediğinizi üstte yazmaya başlayın ve aramak için enter tuşuna basın. İptal için ESC tuşuna basın.

Üste dön