Elmanın Kefareti / Elif Can

Cemreler düştükten hemen sonra ama yine de bahardan uzakta. Hala soğuk rüzgarların estiği bir uçurumun kenarında ya da güneşin doğuşunun altında. Belki de hiç olmayan bir yerde. Zamansızlığın o derin gölgesinde. Saat işlemez, kuş göçmez orada. Ve neresinden tutarsan tut, asla geç kalınmaz hayata. Yeniden başlamak da denmez ki, başlangıcı yine bir tek senden olana. Ağlamadan da olmaz gözlerin hayata o ilk açılışı. Peki, ya şimdi dökülenler ne uğrunaydı? Ne yakıyor kalbini bu soğukta?  Hem de kadınlar seni çağırırken sokakta.

Evet, kadınlar var sokakta. Sesleri yayılıyor yollara. Ama herkesin penceresi sıkı sıkıya kapalı. Bilmesen duvar sanırsın. Gözlerinle görmesen rüya. Perdeyi ilk kapatan hangisiydi bilinmez ama bu zincirin ilk ilmeği onun elindeydi. Herkes de adımını şaşırmadan onu takip etmişti. Fakat bu sesleri kesemezdi ki. İllaki sızardı bir yerlerden. Karışırdı içine ağlayanların gözyaşlarına. Gözlerini kapalı tutanların kulaklarına. Sahi, hala duymayan var mı? Hem de o çocuk babasının annesini nasıl öldüğünü anlatırken. Ailesinin okula göndermediği kız, pencerenin önünden dahi geçemezken. Neye imza attığını bilmeyen bir genç kızın adı nikâh davetiyesine bile yazılmazken. Ne kadar da hassas kulaklarınız var. Ve ne kadar da yalancı dudaklarınız. Saçlarını kesip, verdiği savaşa bayrak yapanlara da mı yabancısınız? Sanki yabani bir otmuş gibi, yaprakları belirdiği an onları söküp atanlara?

Duysa da, duymasa da herkesin bir söyleyeceği var kadınlar hakkında. Ama tabi yine kadınlar dışında. Ne giyeceği, nereye gideceği, neye güleceği hep başkalarının ağzında. Özellikle de erkek olan bazılarının. O erkekler ki hala yedikleri yasak elmanın acısında. Fakat elmaya uzanan ellerini asla görmezler. Afiyetle yediklerini bilmezler. Tok karınlarıyla gerim gerim gerinirken hiç sorumluluk hissetmezler. İşte bu günahın bedelini yüklediler kadınların boynuna. Ne ödeniyor, ne siliniyor. Dünyada en çok kadınların borcu birikiyor. Hem de durdukları yerde dururken. Aynı işi yaptığı adamdan daha az maaş alırken, nasıl ödenir o da bilinmez. Aynı karından geldiği erkek kardeşinden daha az sevilirken. Hayat arkadaşı diye koluna girenin yanında hunharca ezilirken. Özenilerek anlatılan tarihlerin nüfus sayımında adı bile geçirilmemişken…

Doğduğunda insandı kadın ama işte hep ikinci sıradaydı. Aslında çoğu zaman onun bile altındaydı. Yeri gelir alınır, satılırdı. Hatta en korkunç filmlerde dahi olmayacak şekilde yakılırdı. Ama yine de en büyük dostu güneş sayılırdı. Çünkü o ortalarda yokken omzunun üzerinden bakmadan yürümek imkansızdı. Karanlığa söz geçirilmezdi. Ve yine aynı derin karanlıktı bugün dünyayı kaplayan. Yetmezmiş gibi her bir köşesini de tekrar tekrar sarmıştı. Ama şimdi özgürlüklerinin peşinde koşanların saçlarından yapılmış bayraklar salınıyor etrafında. Kadınlar bağırıyor sokakta. Penceresini ilk kapatanlar belki hiç duymayacak ama o ses hep var olacak. Gece gündüz demeden üzerimizde asılı kalacak. Ve bazılarının uykularını fena halde kaçıracak.

Loading

Yazıyı nasıl buldunuz?

Oy için yıldıza tıkla!

Ortalama Oy / 5. Oy Sayısı

Oyu yok

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Paylaşarak destek olabilirsiniz!
Elif Can, 1988 Kastamonu doğumluyum. Çok küçük yaşta taşındığım İstanbul’da eğitim hayatıma başladım. İlkokulun ardından devam ettiğim Haydarpaşa Lisesi’nden (Bilgisayar Bölümü) başarıyla mezun oldum. Devamında kazandığım İstanbul Ticaret Üniversitesi Bilgisayar Teknolojisi ve Programlama bölümünü birincilikle bitirdim. Sürekli gelişim halinde olan bilişim sektöründe edindiğim eğitim ve çalışma hayatı tecrübesine rağmen, genç yaşımdan beri en büyük tutkum olan edebiyat kendimi en çok verdiğim ve geliştirdiğim alan oldu. Bu alanda katıldığım çeşitli atölye çalışmalarıyla birlikte çok okuyup, çok yazarak özellikle olarak öykü türünde eserler ürettim. • Kaleme aldığım öykülerden bazıları, Notos Dergi, Edebiyat Haber, Asonans Dergi gibi çeşitli yayın mecralarında kendine yer buldu. • Son Ümit edebiyat dergisinin 2023 yılı öykü seçkisinde, bir eserimle yer almaya hak kazandım. (Telve adlı öykümle) • Aynı zamanda 2023 Ayşe Şengöz Öykü Ödülü yarışmasında birincilik kazandım. (Annemin Yaşı adlı öykümle) Bu gelişmeler ışığında, hiç bırakmadığım disiplin ve titizlikle yazmayı sürdürerek çalışma hayatıma devam etmekteyim.
Yazı oluşturuldu 4

Bir cevap yazın

Benzer yazılar

Aramak istediğinizi üstte yazmaya başlayın ve aramak için enter tuşuna basın. İptal için ESC tuşuna basın.

Üste dön