Şiir

Okunur kitaplar, beyin düşünür Başlar sorgulamalar; “Bu ne demek?” Yazılır yazılar, notlar düşülür Çözülür bilmeceler ilmek-ilmek Cehâlet denilen kara yazıya...

Ne doğduğum yeri özlüyorum, ne yaşadığım yeri, ne de gezip gördüğüm şehirleri. sanki ortak bir geçmişimiz olmamış; gözlerim değmemiş o...

Sessiz şehir ağladı bugun , hem de gün boyu, hiç susmadan. Bu şehir, bir tavşan gibi sessiz kendi halini anlatamıyor...

Kalabalık içindeyim, yalnızım. Uyku da terk etmiş, umut da. Tren sesi Erzurum’un göğünü ağlatıyor, Donmuş, düşmek bilmeyen bir hayal... Sene...

Ben seni çok güzel sevdim. Bir sirayet sardın her yanımı, İstanbul gibi tutkum oldun. Kalabalık insan yığınlarında, insanların gülüşlerinde, cocuklarin...