Bir kuş bıraktım penceremde,
göç mevsimi sanıp uçtu,
Ardında birkaç tüy ve yarım bir gökyüzü kaldı.
Bir nehir geçtim içimden, kıyılarımı da alıp gitti,
Artık adımı çağıran sesler bile bana yabancı.
Gece, omzuma siyah bir mendil gibi serildi usulca;
Ben de bütün kırık mevsimlerimi toplayıp dedim:
hoşçakal.



