Babamdan sonra Bütün erkekler eksik cümle gibi geldi bana Kimi yüksek sesle sevdi Kimi güzel yalanlarla Ama hiçbiri Başımı omzuna...

Bakışlarında tamamlanmamış gibi duran boşluk vardı Bakınca adam sanıyordun Dokununca elini kesiyordu yalnızlığı Kadın orgazm olmaktan ziyade Bir cümlenin içinde...

Yıldızlar düşerdi gökyüzünden saçlarına Yüzündeki yara izi çocukluğundan Gümüş aynalarda gezinen gülüşü Emanet bedenine Kör ebe oynarken kaybettiği “Elma” dedi…...

Dünya sürgünü, anne karnında başlatıldı. Doğum gerçekleşti. Yeni doğan, elli santim beze sarıldı. İlk tepki: ağlama. Müdahale: ağıza yalancı meme...

Papatyalara inanmayı ne zaman bıraktık biz? Bu soru artık bir çocukluk oyununun hatırası değil; bir toplumun kendine sorması gereken ciddi...