İçimizde bir harita taşıyoruz, adı konmamış acıların, yeri işaretlenmemiş kırılmaların. Zamana gömdüğümüz çığlıklar toprağın altında değil artık; kanımızda dolaşıyor, sessizliğin...

Bir kelime düşer zamana, saatlerin camında ince bir çatlak gibi yayılır sesi. Belki zaman dediğimiz şey, bir mısranın içinde saklı...

Yerçekimi yanıldı. Düşen yalnızca binalar değildi; zaman da düştü, doğrulmadı. İnsan evden çıkmadı. Ev, insanın içinden çıktı. Duvar dediğimiz şey...

Akşam denizin üzerine çökerken gökyüzü ağırlaşıyor. Işık yavaş yavaş geri çekildikçe su koyulaşıyor, kıyı sesini kısıyor. Bu saatte deniz konuşmaz;...

Gökyüzü, suskun bir bilge gibi eğilmiş zamana, Gece, ebedî sorular fısıldıyor yıldızlara. Sislerin içinde kaybolan hayaller gibi, Düşler, bilinmeze akan...