Lisede bir arkadaşıma şiir yazdığımı söylediğimde, bana asla inanmamıştı.
Gözlerini kocaman açıp; “sen” “sen şiir yazıyorsun öyle mi?” deyip dakikalarca
gülmüştü. Haksız değildi. Edebiyattan, şiirden, yazmaktan o kadar uzaktım ki…
Tek düşündüğüm şey, o anın tadını çıkarmaktı. Bunun dışında beni ilgilendiren
hiçbir şey yoktu. Sonra ne oldu, kim dokundu, nasıl oldu da bu duruma geldim
bilmiyorum. Anlamış değilim, böylesi ağır bir hüznü tam yüreğimin ortasında,
neden taşıdığımı. Geçen otuz yılda ne değişti? Evet, uzun bir süre ancak yine de
böylesi bir kökten değişime uğrayacak ne yaptım ben? Âşık olduğumu
anımsıyorum. Bunu herkes yaşamıştır zaten. İlk kez birine, temiz ve beklentisiz
güzel şeyler besliyordum. Aşkın güzelmiş gibi görünen karın ağısını ilk kez
yaşıyordum. Bitince de acısı fena çarpmıştı yüzüme. Buraya kadar değişik bir şey
yok. Herkesin başına gelebilecek şeyler bunlar. Sonra yıllar geçince anladım ki;
ben bir kadına değil aşka âşık olmuşum. Âşık olabilmek içinmiş her şey. Bu
mayhoş tat, beni var etmeye başlamış sürekli. Yeniden yaratılmanın o görkemli
hazzını yaşadığımı sanmışım. Giden hep benden gitmiş, farkına varamamışım.
Eksilmişim birer birer takvim yaprakları gibi. Sonunda yapayalnız, üşür
kalmışım. İsimler değişmiş lakin şiirler hep aynı kalmış. Şiirin bende var ettiği
hüzün hep canlı kalmış. Şekilli, ışıltılı bir yalnızlığın içine sıkışıp kalmışım.
Nasıl değiştireceğim kendi yazdığım kaderi? Nasıl çıkacağım bu gece
ormanından? Bu zifiri karanlığa daha ne kadar dayanacağım?
Bak sabah oluyor yine. Benimse karanlığım, bir kez daha yeniden başlıyor.
