Hiç kıpırdamadan, hareket etmeden, etmeyi bir an olsun düşünmeden,
öylece durup, bütün güzelliklerin kendisine gelmesini bekliyordu. Aklını
yitirmişti belli ki. Çünkü bunun olmayacağı başından belliydi. Tanrı hareket
etmeyene yardım etmeyecekti. Bilimsel konuşursak eğer, şu söz bence yeterli
olacaktır. Düşünceler eyleme geçmeden, gerçeklik kazanamaz. İşin kötü yanı
düşünmüyordu da… düşüncelerden azade ömür törpülüyordu. Kim bilir kaç
senedir böyleydi. Yazık! Ne hüzünlü bir yaşam ve ne hüzünlü bir son…
Günlerden bir gün kapalı televizyondaki yansımasına gözü ilişti. Bir adam vardı
karşısında. Sakalları birbirine girmiş, iyiden iyiye yaşlanmış, solmuş ve
koparılmış bir adam. Günler, aylar belki de yıllar sonra ilk kez ayağa kalktı ve
kendine bir ayna aradı. Aradığı aynayı çok geçmeden buldu. Uzun uzun baktı
eskimiş yüzüne. Geçmişin izlerine, geleceğin kayboluşuna, bugünün gözyaşlarına
baktı. Sonra konuşmaya başladı aynayla. Akıllı olacağım diye kendisiyle iletişimi
kesmesine gerek yoktu zaten. İlk sözü şu oldu…
Sana ne olmuş böyle?
Sana ne olduysa bana da o oldu. Unuttun mu?
O zaman düzeltiyorum. Bize ne olmuş böyle.
Ne yaptıysan, ya da ne yapmadıysan o oldu.
Oradan konuşması kolay. Bunca acıya dayanmak kolay sanıyorsun. Annemi
kaybettim ben, hemen arkasından da babamı. İşimi, eşimi… Daha sayıyım mı?
Yani?
Yani mi? Buncan anlattıklarımdan sonra soracağın soru bu mu?
Elzem bir durum olmadıktan sonra tüm insanlar bunu yaşarlar zaten. Her
kaybettiğimizde isyan bayrağını çekip, yalnızlığıma gömülmek gerek? Ne oldu
peki, bunca zaman öylece bekledin de ne değişti? Neyi düzelttin? Her şeyi berbat
etmekten öteye geçti mi yaptıkların?
Umudum yoktu. Çaresizdim. Bitkindim. Bunlar yeterli değil midir vazgeçmeye?
Benim anlatmak istediğim bu değil.
Ne senin anlatmak istediğin?
Sırf canın istiyor diye de vazgeçebilirsin her şeyden. Ben sana şunu soruyorum.
Bunları yaparak neyi değiştirdin? Değiştiremeyeceği şeyler için neden kendini
harap eder ki insan? Gerçekten anlamıyorum.
Sanırım ben de…
Neden ayağa kalkmaz? Neden dışarıya çıkmaz. Neden ışığın yüzüne vurmasını
engeller? Neden?
Çirkinim ben. Dışarıya çıkıp ne yapacağım? Kim bakacak? Kim saracak
yaralarımı?
Hiçbir zaman bugün ki kadar çirkin olmadın sen dostum. Bana bakmaktan
tiksindiğin sürece de hiçbir zaman mutlu olamayacaksın.
Nasıl yani?
Gördüğün şey sensin. Bunu değiştiremezsin. Ya bu bedenle barışacaksın ya da
kaybedenlerin arasına adını yazdıracaksın. Seçim senin? Bir insanı bir yere
ulaştıran veyahut ulaştırmayan şey seçtikleri, seçmedikleridir.
Anlıyorum.
O zaman kalk ayağa! Yıkan paklan. Suya gir yeniden ıslan. Bırak ruhunu zamanın
nehrine. Bir şekilde geldin madem bu dünyaya. Hakkını ver ölümün…
Anlaştık. Söz veriyorum başaracağım.
Bu konuşmadan sonra güzel bir duş aldı. Çayı demledi. Bisküvisini çaya batırıp afiyetle yedi.Kalbine dokundu. Artık atıyordu ölü kalbi.
