Sanayi devrimiyle başladı geçmişsizliğin doğuşu, anlamsız suratlar fabrika yemekhanelerinde,
mesai başlangıcında giriş kapısındaki sıralarda peyda oldu. Şehrin meydanlarında ilk defa
böylesine kararlı adımlarla koşturuldu, nereye gittiğini bilen ama ne olduğunu bilemeyen
kalabalıklar özgür olmanın şaşkınlığını yaşıyorlardı. Kırsalda bıraktıkları geçmişleri artık
ayaklarına engel değildi, seçebilirlerdi kendilerini, karara varabilir ve oynayabilirlerdi
karakterlerini. Her yeni yanılgıda iş değiştirebilir, on günde bir gördükleri komşularına
istedikleri yüzlerini gösterebilirlerdi, yine bir yanılgı olsun ne çıkar, selamı da keser devam
ederlerdi. Bir hikâyenin parçası olamayacak kadar kısa süren tanışıkların sebep olduğu
takipsizlik, tanık olamamanın verdiği kesik anılar… Evlilik kurumuna kaldı anıların
taşınması, karısı ya da kocası taşıyabilirdi artık hikayesinin tamamını. Bebekliğinden beri
tanıdıklarının gırla dolu olduğu köy kahvehanesinin önünden geçerken kim olduğuna dair ne
bir seçim şansı ne bir yeni yolu olurdu, lakabı daha ergenliğine girmeden anlına kazınmış
olurdu. Yirmili yaşlarının ortasına gelmiş bir köylü ellisine kadar yapacakları konusunda
köylüyle anlaşmaya varmış öngörülebilir bir hayatı yaşayacağına kendisi de inanmış olurdu.
Köy kahvehanesindeki her surat ona yaşadığı büyük acıları, büyük mutlulukları, hatta küçük
alışkanlıkları hatırlatırdı. Yüzündeki mimiklerin, ifadelerin oluşumunu gören yaşlılar hala
hayattadır çünkü, sınırlarını öğrenirken yalnız değildir, çocukluk arkadaşları tanık olmuştur ne
kadar mesafe koşup koşamayacağına. Kimseyi kandırmayacağından olduğu kişi hakkında
kendini de kandırmayı denemez. En çok da kim olduğu hakkında özgür değildir, bu kadar
tanıdık yanında kendisi unutsa köy kahvesi unutmaz, köy kahvesi unutsa kendini bildi bileli
evinin bahçesinde ekili duran zeytin ağacı unutmaz. Evet taş toprakta unutmaz, sadece
insanlar değildir geçmişini taşıyan, eşyalar değişmezliğiyle güven verir insana, oyuncak
askerini evin tuğlasına sıkıştırmıştır çocuk, babası da üstüne sıva çekip boya atmıştır, kırk
yaşında elince kendi çocuğuyla kanepede otururken evindeki duvarın içindeki oyuncak askeri
bilir. Köy yolundaki çeşmeler neden durdurur neden bu kadar saygıyı hakkeder? Çünkü
üzerine kazınmıştır anılarınız. Ya şehirler, sürekli değişen sokaklarınız, akşam ezanına kadar
tek kale top oynadığınız boş arsayı dolduran yeni inşaatlar, hep yeni parklar, çalışanları
sürekli değişen süpermarketler sizi her gün kim olduğunuz konusunda sınar.
Vereceğiniz cevaplarda hiç olmadığınız kadar özgürsünüzdür artık, akıl almaz bir özgürlük,
başınızda bekleyen geçmiş bekçileri olmadığı gibi, yaşamın, yaşamınızın istediğiniz anlarını
kesip biçerek paylaşabildiğiniz kendinize suni geçmişler yaratabildiğiniz telefonlarınız
durmaktadır. Instagram, tik tok, facebook duvara gömülü oyuncak askerin saklayamadığı
anılarınızı saklar. Sümüklü hallerinizi bilen dayılar etrafta olmadığından kim bilir siz
kimsiniz.
