Konca hayatının adisyonuna yüzlerce “olmaz” yazdı.Zaten bu iş olmazdı. Bu yuva kurulamazdı.Yine de bir gözünü alıp adamın omzuna bıraktı. Adam görmezden geldi.
“Kolaylık,” dedi içinden. Omuzdaki göz ne görmek isterse onu görecekti.Adamın leylekleri çoktan göç etmişti. Elleriyse kocamandı ve boş.Konca’nın bıraktığı göz, o boşluğu görünce usulca içeri süzüldü.İçindeyken bile içinden konuştu:
“Bu koca adam bana gelmez.”
Tam o sırada, yukarıdan geçen yabancı leylekler, mavi kokan denizden bir dalga düşürdü adamın kulağına. Dalga çarptı, titretti, ses verdi: “Koca adam, dinlen. Tadın acıyor. Yaş geçiyor.” Adam durdu. Baktı. Yürüdü. Yaklaştı. Ellerini kadının, ter yerine hüzün damlayan elbiselerine sardı.Kadın, boynuna dolanan minicik elleriyle
olmazları içinden saydı. Zaten dışından saysa duymazdı adam— kulağı da aklı da deniz suyuyla tıkanmıştı.
Sonra sayamadı. Olmazlar birden kaybolmuş gibi oldu. Elbiseler kurudu. Leyleklerin göç vaktiydi.Eski bir yuva bulup yerleştiler. Bir süre her şey güzel koktu: aşk, taze aş, verilen sözler…Ama yuva eskiydi. Ve gittikçe daha da eskidi. Bir gün Koca, pancar motoru gibi gürledi. Patladı. “Canım sıkkın,” dedi. Ve Konca’ya patladı. Sıkılmıştı. Yuvadan, kendinden, her şeyden. Aklına kaçan deniz suyu kabardı içinde. “Çekil,” dedi kendi kendine. “Çek git.” Kulağında açılan o karanlık yerlerden gelen seslere kulak verdi. Konca sustu.Islak gözleriyle baktı ona. Ama bir türlü anlayamadı: Artık yanında değil, kalbinde kalması gerektiğini. Sabır etti.Bekledi.Kelimelerini silkeledi, yeniden söyledi.Bazen fısıldadı, bazen içinden haykırdı.Nafile.Adam her seferinde silkti üstünden o kelimeleri: “Bayat bunlar.” Olsundu. Çünkü Konca, “olmasaydı”ları en başta yuvadan aşağı atmıştı. Koca indi. Hepsini topladı.Dürdü, büktü, saydı.Ve getirip Konca’nın sol göğsünün altına doldurdu.Konca kendi içine bağırıyordu.Ama ses yoktu.Yüz yoktu.Ağız yoktu.“Bana koca olmazdın.Keşke olmasaydın.”Sonra Koca gitti.Konca kaldı.Yuva kaldı.Boşluk kaldı.Bekledi.Unutulur sandı.“Bekle,” dedi kendine.
Bekledi.Bekledi.Bekledi.
Ama adam çoktan gitmişti.Denizin içine.Dalgaların arasına.Ve dönmedi.Sonradan duydu Konca—
Koca, denizin dibinde, başka balıkları oyalıyordu.O yıl leylekler de gelmedi.Yuvalar boş kaldı.Konca, boş yuvada kaldı.Sonra bir gün ,Koca’nın giderken unuttuğu Koca elleri giydi. Karnını sardı.Sesini bastırdı.Korkularını ceplerine sakladı.Hazırdı artık.Ve kimseye görünmeden ,sokaklarda vızıldayan o amaçsız kalabalığın içinden
çekip gitti.
