O gemi gezinirken Ortaköy’e doğru
Mavi dalgaları gördükçe anladım gönlüm yoruldu
Hiç düşünmedim sorgulamadım da kaç kişi halimi sordu
Belki de çoğu kötü şeyden bu yalnızlık beni korudu
İsim isim bilirim de sokakların yerini
Çok da dert etmez olmuşum çekip de gidişini
Sokak lambalarından yanmayanlarından birisini
Kendimle denk tuttum dibinde uzanmış sokak kedisini
Turkuaz renkle aldatan sularda zıplar ya yunuslar
Beni aldatmaz etkilemez artık o bakışlar
Yalı önlerine bağlanmış o tutsak kayıklar
Ne seni anlatır ne de anılarımızı bana gece sayıklar
İstanbul ki herkesi davet edip kabul eden bir kör
İçin için kemirip de onu çürütüp yiyenleri gör
Nihayet bir gün patlayınca bu arsız tümör
O gün açılacak her bir kişi için o köhne klasör
Şimdi ben alışmışken yalnızlığıma
Sen oralarda kendince sakla eğlendiklerini sahte dertlerine ağla
Kaç ayağı dengesiz gönlüme kurduğun tahtla
Ömür boyu hüküm sürüp de rahat yaşarım sanma

