Kendini sevmekle başlıyordu her şey. Aslında tam olarak bu da değil doğru
olan. Bir şeyi, herhangi bir şeyi sevmekle başlıyordu her şey. Sevmek yüceltir
insanı. Dikenli yollardan geçebilirsin belki. Belki sevmek uğruna büyük bedeller
ödeyebilirsin. Emeksiz cennet var mı sence? Emeksiz başarı? Emeksiz kazanım?
Kazanmak para değildir. Para gelir geçer. Zordur yaşamak parasız bilirim ama
sonunda paranın ne kadar değersiz olduğunu anlar insan. Anlamadan da ölmez.
Geçip giderken bu dünyadan ve her şeyi burada bırakacakken, nasıl olur da para
değerli olabilir? Babamın güzel bir sözü vardı. “Sabah akşam etler de yesen,
şerbetler de içsen bu seni değiştirmez. Başka biri yapmaz. Sen yine aynı sensin.”
Önemli olan yediğini hak etmek ve en önemlisi de ölümü hak etmektir. Gerisi
rüyadan başka bir şey değil.
Her şey sevmekle başlar. Sevmeyi bilen kaybetmeyi de kazanmayı da bilir.
Ne değerli ne değersiz bilir. Sevilmek ise; iki kişinin sadece sevmeyi seçmesiyle
oluşur. Yaşam ve ölüm gibi iç içe geçmiştir. Birini çıkarırsan diğeri de yok olur.
Sevmeyi bilmeyen birine dünyayı da versen, gözü aya takılır. Doymayı bilmez.
Doymayı bilmeyen de bir gün muhakkak yenilir.
Her şeyin olduğu gibi sevmenin de bir dozu vardır. Unutmayın ki yaşam tamamen
dengeden oluşur. Zıtlıkların uyumuyla var olmuştur her şey. Denge kaybolursa
yıkım kaçınılmaz olur. Aşırı sevmenin sonu nefrettir. Nefret, sevginin üvey
kardeşidir. Pek sevilmez istenmez ama sevgi kadar güçlü bir duygudur. Dün
sevdikleriniz bugün nefret ettiğiniz olmuştur hep. Aslına bakarsanız nefret
ettiğiniz şey o değil bizzat kendinizdir. Niye bu kadar sevdim diye kendinize
kızarsınız. Kızgınlığınız usulca nefrete dönüşür. Hep hatalarınız gelir aklınıza.
Sevdiğiniz eski siz kaybolup gitmiştir. Geriye huysuz, güvensiz yeni birisi kalır.
Bu yeni sizi sevmezsiniz. Ancak alışırsınız zamanla. Yeni sizle her
karşılaştığınızda da eski sevgiliye nefretiniz artar. Yani teknik olarak sövdüğünüz
o değil siz olursunuz.
Size kötü bir haberim var. İnsan yaşamadan öğrenemiyor. Yaşayıp anlayacaksınız.
Giden size ait olan tek şey olacak. Zaman…
Ben sevmekten hiçbir zaman vazgeçmedim. Ancak ne kadar sevildin derseniz,
pek sevildiğimi söyleyemem.
Yeni dünya düzeninde duygusallığa yer yok. Ne kadar duysalsanız o kadar yok
sayılıyorsunuz. Güçsüz olmakla suçlanıyorsunuz. Oysa ağlayabildiğin kadar
insansın. Şiirden, sanattan, güzelliklerden giderek uzaklaştık. Uzaklaştıkça
kötülük sardı her yanımızı. Çıkarcı, sadece kendini düşünen, bencil insanlara
dönüştük. Sevmenin şartını maddiyatla ölçüyoruz şimdilerde. Maddiyatla ölçülen
bir şey, koca bir yalandan ibarettir.
Bir şeyi sevmekle başlar her şey. Ancak son böyle olmayacak. Nefretle bitecek.
Yani bu öykünün sonu mutlu bitmeyecek.
