Şiir

Uğultulu seslerde kaybolur insan Bir gölge gibi geçer hayattan. Kalbi dolu olsa da susar her an, kalabalıklar içerisinde de yalnızdır...

Bulutun yakasına iliştirilmiş Eğreti bir gül gibi duruyor gün Yenice uğurladık ağustosu Mevsim de olsa ilkler hep kıymetlidir Sonbahar artık...

Ateş yelekli bir hırka Bu giydiği… Ötesine geçen; kül. Harladığı kadar var o alevi. O sıcak ki baktıkça düşlediği; gül.....

Ardından ağlamaktan vazgeçtiğim düşlerim, Uykularından uyandırsın isterim. Belki de ipin ucuna iliştirdiğim, Kinayelere aymayan, Yoksunlukla sınanmış, İzansız akıllara talip olmanı...

Kara kumsalların altında uyuyan Binlerce kilometre uzunluğunda buzlar Yosun tutmuş yüzeyinizde At nalları izleri var Gökyüzünü habersiz ve ani kaplar...