Şiir

Eşyalar tanıklık ediyor mutsuzluğuma Bir sandalye çekiyorum ayaklarımın altına gözlerim yuvalarından çıkıyor yükseliyor başım huzursuzluğumla camdan bakarken komşu evlerin sükunetine...

Bir sayfa açtım defterimde Bir küçük dörtlük için Belki küçük Belki kötü Belki kabaca yazılmış mısralar bunlar Ama gönlümde sıkışmış...

Bugün yine bitti. Takvim bir yaprak daha attı geriye… Yalnız bir yaprak mıydı atılan Yalnızlık da peşinden uçtu. Yalnızlığı tattı...

Bir çocuk olabilsem keşke; Dizleri kanayan bir çocuk… Oyunun suyunu çıkarmaktan Üstü başı sırılsıklam…   Bir çocuk olabilsem keşke; Yüreği...

Küçülen gözleri ile dertleri karşıladı sakin Umut beklemediğini hatırladı hemen Gözleri bozuldukça yazılar uzaklaştı Çarpan kapıların rüzgâra ihtiyacı kalmadı Bulanan...