Ege’nin mavi fısıltısı.
Denizin tuzu sindi saçlarına,
Ege’nin rüzgârı fısıldar adını.
Mavi bir akşamüstü İzmir limanında,
Güneş sulara bırakır son yangınını.
Zeytin ağaçlarının gölgesinde zaman,
Kırık tasmalar gibi çözülür günden.
İmbat eser, taş evlerin pencerelerinden
Eski bir şarkı dökülür hiç eskimeyen.
Akdeniz’e komşu berrak kıyılarda,
Dalgaların köpüğünde saklı bir umut.
Kırk yılın yükünü alan o serin sular,
Gökyüzüne fırlatır beyaz bir bulut.
Yazmanın sevdası, toprağın kokusuyla,
Sığınır bu sahillerin durgun koyuna.
Günün bittiği yerde başlar yeni bir ömür,
Bırakır kendini sonsuz maviliğin koynuna.
