Şiir

Herkes sustuğunda Ve zihinlere bağımlı gönüller uykuya daldığında Merak ediyorum kelimelere neler olduğunu Sabaha çıkmayı umuyor mu günaydınlar Ya da...

Bende bu gitmek isteği, yorgunluktan biliyorum. Bir yere sığamıyorum. Yorgunluk dediysem, öyle işten güçten de değil... Hani ruhun iştahsız kalır...

Dikecek ağaç mı kalmadı, Getirip bıraktın yüreğimin tam ortasına, Yokluğunda gözyaşlarımla suladığım incir ağacını.

Çıplak ayaklarını basarsın taşlara Üşür ayak fidelerin bilirim Gözyaşlarında iliklenir yoksulluğun düğmeleri Munzur Dağları’nın eteklerinde Bir çoban kaval çalar Kabarır...

Çünkü tek bir yanlışın tüm doğruları götürdüğü bu sınavda, Şıklar arasında en şık durduğundandır tek doğrum oluşun; Biraz da bana...