Genel

Matemin karanlığında yazdığım şiirlerimi, Döşüyorum yollarına, takılsın ayaklarına. Bir anlık kelebek mevsimini , Esir ettin hüznün aşklarına. Kırıldı tutunduğum umut...

Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken, pireler berber iken ben anamın  beşiğini  tıngır ...

Gözlerimizin önünde büyüyen, bizleri merak, neşe, hüzün ve zaman zaman korkuyla dolduran gençlerimiz… Büyüdükçe, ne kadar güzel bir insan haline...

Bir hayali dahi öldürüyordu beynim, Arkasından hiç üşenmeden gelen kalbim. Nasıl oldu da bu kadar iş birlikçi oldunuz. Oysa muhakkak...

İyi ki bu masaya oturdum.Kapı karşımda, pencereden de dışarıyı görebiliyorum. Geldiğinde aranıp durmasın. Görür görmez koşarım yanına. Allah ‘tan kalabalık...