Her yerde kendime ait izler arıyorum.
Bir şarkının kırık notasına ilişiyorum bazen,
bir şiirin unutulmuş dizesine,
ya da göğü yararcasına yağan yağmurun altında kalmış bir yalnızlığa.
Bakıyorum.
“Bu bana benziyor,” diyorum.
Sonra alıp saklıyorum onu.
Biriktiriyorum kendime benzeyen şeyleri;
yarım kalmış cümleleri,
gidilmiş yolları,
terk edilmiş evleri,
beklenmiş ama gelmemiş insanları.
Hepsini aklımın kuytusunda taşıyorum.
Belki bir gün,
bu parçalar birleşir de
bana bir yuva olur diye.
Ama olmuyor.
Ne zaman kendimden bir yüz yapmaya kalksam,
bir yerinden eksik kalıyor.
Ne zaman bir aidiyet dikmeye çalışsam içime,
sökülüyor bütün dikişler.
Ben hep geride kalan ipliklerle baş başa kalıyorum.
Öyle çok şey kaybettim ki artık
kaybetmek bir olay olmaktan çıktı.
İnsan bazen ağlayamaz bile.
Acı, gözyaşını da aşar çünkü.
Öyle zamanlar oluyor ki
içimde koca bir göç yaşanıyor.
Benim olan ne varsa
toparlanıp gidiyor içimden.
Sevdiğim yerler,
inandığım insanlar,
tuttuğum dallar…
Hepsi.
Ben yine aynı yerde kalıyorum.
Sanki herkesin bir kök saldığı toprağı var da
ben rüzgârın nüfusuna kayıtlıyım.
Nereye tutunsam gevşiyor dünya.
Nereye “evim” desem
kapısı yüzüme kapanıyor.
Bazen düşünüyorum;
Belki de mesele hiçbir yere ait olamamam değil.
Belki mesele,
ait olmak için verdiğim emeğin
hiç kimse tarafından görülmemesi.
Bir ağacın köklerini kesip
neden meyve vermiyorsun diye sormak gibi.
Ben yıllardır içimde bir toprak taşıyorum.
Kimse bilmiyor.
Yıllardır kök salmaya çalışıyorum.
Kimse görmüyor.
Ve insanın en çok canını yakan şey de bu zaten:
Kırılması değil.
Kırıldığını anlatacak bir yer bulamaması.
Yani bağrına basmaması toprağın
Aslında bütün mesele bu.
Şimdi içimde,
adı konulmamış bir yas gibi taşıyorum kendimi.
Adeta bir cenaze gibi siyahlara bürüdüm içimdeki güzellikleri.
Ne tamamen gitmişim,
ne de gerçekten kalabilmişim.
Bir yerde unutulmuş eşya gibiyim.
Sahibi hâlâ arıyor mu bilmiyorum.
Ama ben,
çoktan kaybolduğumu hissediyorum.
Ve bırakın kök salmayı,
ben artık
toprağımın beni tanıyıp tanımadığından bile emin değilim.
Ve ben umudumu toprağa gömdüm.
Yeşermeyeceğimi bildiğim halde
Herkese nazaran toprakta bir parçam kalsın diye.
