Geldi geçti bir ömür karınca kararınca Sevildiğimde oldu bir veda miktarınca Gidişinle bağlarım yıkık viran olunca Sayfalara defnettim diktiğimiz gülleri...

İnsanlar beni kendi kendime konuşuyorum sanıyorlar Oysaki ben gökyüzüne şiir okuyorum      

Koş küheylan menzil vicdanındır çocuk ve diri karanlık çatlar göğsünden önce ve biter çilen güneş dönünce seni tutan ne ?...

Sıcaklığın yöremden bir an uzaklaşınca Eksilince varlığın yokluğun çoğalınca Sensiz uykularımı ürperişler basınca Bir kuş ölür içimde yavaş yavaş usulca...

    Öyle soluksuz uzaklardan kabuk bağlamamış yaralardan hangi yanık yüreğin dumanını getirdin destursuz ve sormadan beni kervan geçer yol...