Sıcaklığın yöremden bir an uzaklaşınca Eksilince varlığın yokluğun çoğalınca Sensiz uykularımı ürperişler basınca Bir kuş ölür içimde yavaş yavaş usulca...

    Öyle soluksuz uzaklardan kabuk bağlamamış yaralardan hangi yanık yüreğin dumanını getirdin destursuz ve sormadan beni kervan geçer yol...

Ben büyüsemde Tahtakuruları kemirinceye kadar Hep aynı yaşta kalacak Babamın bana yaptığı Tahta bacak

Ağrılı bir baş gibi taşıdım hayatımı Doldurdum kursağımı zehirli mercanlarla Bir leylak kokusuyla uyandım hülyalardan Etlerimi doğradım yorgun patikalarda Güneş...

Ayrılık bir ölçü birimidir frezya gözden ırak dilden ırak gönülden ırak diye uzar gider uzar gider yokluğun uzanan ellerimden uzağa...