Koş küheylan menzil vicdanındır çocuk ve diri karanlık çatlar göğsünden önce ve biter çilen güneş dönünce seni tutan ne ?...

Sıcaklığın yöremden bir an uzaklaşınca Eksilince varlığın yokluğun çoğalınca Sensiz uykularımı ürperişler basınca Bir kuş ölür içimde yavaş yavaş usulca...

    Öyle soluksuz uzaklardan kabuk bağlamamış yaralardan hangi yanık yüreğin dumanını getirdin destursuz ve sormadan beni kervan geçer yol...

Ben büyüsemde Tahtakuruları kemirinceye kadar Hep aynı yaşta kalacak Babamın bana yaptığı Tahta bacak

Ağrılı bir baş gibi taşıdım hayatımı Doldurdum kursağımı zehirli mercanlarla Bir leylak kokusuyla uyandım hülyalardan Etlerimi doğradım yorgun patikalarda Güneş...