Biraz biraz  azalıyor insanlık. Çokça sığındığımız dualara sığıyor her şey, Bir gece yarısı tüm isyanın bir mescide sığıyor. Kaybedişler hep meşakkatli kazanmaya ramak...

Yenileceksin, Kaç savaştan mağlup çıktığını bilmeden, Düştüğün yolları tekrar ve tekrar ezberleyip, Yine yeniden ve yeniden yenileceksin. Yenileceksin, Aştığın sandığın...

Gel de anlat nasıl ölür insanlık, Bunca tantanın içinde nasıl duyulur sesimiz, Gel de anlat güzel bir geleceğin hayali nasıl...

Mahallenin gözde bekarıydı o. Adı Tufan. Her çiçeğe konan bir arı gibiydi âdeta. Gününü gün edenlerdendi. En değerli şeyleri çalardı...

Beklenen o güzel yarınlar, Hiç tamam olmaz hep yarımlar, Birikirken tozlu anılar, Ne sorulur ne de hatırlanırlar. Bir dert bitmeden...