Kuzey Ege’nin deli rüzgârı, Karaburun’un sarp kayalıklarını döverken, iskelenin ucundaki fenerin ışığı
karanlığı yırtmaya çalışıyordu. Saat gece yarısını çoktan geçmişti. Selim, gövdesi deniz tuzu ve pas içinde
kalmış emektar sürat teknesi Albatros’un motor kapağını kapattı. Elleri motor yağına ve soğuk tere
bulanmıştı.
“Bu gece o gece değil, Selim,” diye mırıldandı kendi kendine. Ama geri dönüş yoktu. Cep telefonuna
gelen son mesaj tek bir kelimeden ibaretti: “Yük limanda. Yarım saatin var.”
Selim, yıllar önce düzgün bir hayat yaşamak için bu sakin kıyı kasabasına yerleşmiş eski bir su altı
arkeoloğuydu. Ancak kız kardeşinin tedavisi için gereken parayı bulamayınca, kendini Ege’nin karanlık
sularında dönen yasa dışı tarihi eser kaçakçılığının tam ortasında bulmuştu. Bu geceki son göreviydi.
Antik bir batıktan çıkarılan paha biçilemez bir Roma amforasını, açık denizde bekleyen yabancı bandıralı
bir yata ulaştıracak, sonra bu kirli işi tamamen bırakacaktı.
Tekneyi çalıştırdı. Motorun homurtusu dalga seslerine karıştı. Farları yakmadan, sadece radarın soluk
yeşil ışığına güvenerek limandan süzüldü. Karalık koyu geride bırakıp açık denize doğru açıldığında,
rüzgâr tekneyi bir beşik gibi sallamaya başladı.
On beş dakika sonra radar ekranında bir karaltı belirdi. Hedef, planlanan koordinattaydı. Selim gaz kolunu
ileri itti, Albatros dalgaları yararak şahlandı. Tam o sırada, arkasından gelen güçlü bir motor sesiyle
irkildi.
Başını çevirdiğinde, simsiyah gövdeli, askeri tip bir botun hızla arkasından yaklaştığını gördü. Sahil
Güvenlik değildi bu; gelenler, onu devre dışı bırakıp malın üzerine çökmek isteyen rakip şebekenin,
“Gölge” lakaplı adamlarıydı.
Mavi bir projektör ışığı Albatros’un kaptan köşkünü kör edici bir parlaklıkla doldurdu. Hemen ardından
rüzgârın içinden boğuk bir patlama sesi yükseldi. Siyah bottan ateş açmışlardı. İlk kurşun teknesinin
bordasına çarparak kıvılcımlar çıkardı.
“Hadi oğlum, dayan!” diye bağırdı Selim. Gaz kolunu sonuna kadar kökledi. Albatros’un motoru adeta bir
canavar gibi kükredi.
Açık denizde, zifiri karanlıkta ölümcül bir takip başlamıştı. Arkadaki bot daha güçlüydü ama Selim bu
koyların haritasını ezbere biliyordu. Kayalıkların, sığlıkların nerede olduğunu babasının evi gibi bilirdi.
Tekneyi keskin bir manevrayla, yerel balıkçıların bile gündüz gözüyle girmeye korktuğu “Kanlı Geçit”
denilen dar, kayalık boğaza doğru sürdü.
Arkada bot, projektörünü Selim’in üzerinde tutarak peşinden geldi. Dalgalar tekneyi kayalara doğru
fırlatırken Selim direksiyonu milimetrik hamlelerle kırıyordu. Sağa, sola, tekrar sağa… Adrenalin
damarlarında patlıyor, motorun hararet göstergesi kırmızı s sınıra yaklaşıyordu.
Geçidin en dar yerine geldiklerinde Selim ani bir kararla motoru geri vitese taktı ve tekneyi kendi
ekseninde döndürdü. Arkadaki teknenin kaptanı bu hamleyi beklemiyordu. Albatros’un yarattığı köpük
dalgası ve ani manevra yüzünden rotasını kaybetti. Siyah bot, büyük bir gürültüyle suyun birkaç santim
altındaki sinsi bir kayalığa çarptı. Gövdesinden yükselen metal çatırtısı rüzgârı bile bastırdı. Bot, hızla su
almaya başlayarak yan yattı.
Selim nefes nefese gaz kolunu tekrar ileri itti. Geçitten hızla çıkarak açık denizin güvenli karanlığına
ulaştı. Hararet göstergesi yavaşça normale dönerken, uzaklarda hedefteki yatın silüeti belirdi.
Yata yaklaşıp halatı fırlattığında elleri hala titriyordu. Güvertedeki adamlar amforayı titizlikle yukarı
çekerken, Selim’in ayaklarının dibine ağır bir sırt çantası fırlatıldı. İçinde yeni bir hayatın anahtarı vardı.
Selim, çantayı omzuna taktı ve yatın yanından ayrıldı. Sabahın ilk ışıkları Karaburun dağlarının
arkasından sızarken, o fırtınanın dindiğini ve içindeki o karanlık zamanın nihayet sona erdiğini hissetti.
Tekneyi limana doğru sürerken, denize doğru baktı ve fısıldadı: “Zamanı tamir edemezsin belki, ama
bazen onu yeniden yazabilirsin.”
