Takvimden eksilir günler, Heybede yaşanmamış hayaller, Ödendiyse tüm bedeller, O güzel günler neredeler? İşte bu en olgun yaşım, Bu yaşlarda...

Neydi insan? Dillere pelesenk olan şarkının ilk mısrası mı? Sebepsiz korkuların mimarı mı? Gözlerinde acının ya da nefretin izlerini taşıyan mağdur mu? Gözünü kırpmadan ölüme koşan mı? Yoksa  ölümün ta kendisi mi? Sen hiç çiçek açtın mı? Dibine kadar battın mı? Acıyla hemhal oldun mu?

Bir gün özlersin fotoğraf karesine sığdırdığımız mutlulukları, Akşam yürüyüşlerimizi, Yurtta içtiğimiz bir bardak sıcak çayı. Bir arada olduğumuz sohbetleri, Kavgaları, ...

Biraz biraz  azalıyor insanlık. Çokça sığındığımız dualara sığıyor her şey, Bir gece yarısı tüm isyanın bir mescide sığıyor. Kaybedişler hep meşakkatli kazanmaya ramak...

Yenileceksin, Kaç savaştan mağlup çıktığını bilmeden, Düştüğün yolları tekrar ve tekrar ezberleyip, Yine yeniden ve yeniden yenileceksin. Yenileceksin, Aştığın sandığın...