Yüzsüz umuduma kırbaçlar vurun
Suskun gecelerime biraz daha hüzün kurun
Kırılan hayallerimi rüzgâra savurun
Belki bir parça ben kalır, onu da unutun
Kalbim, yorgun bir yolcunun eski valizi
Ne sevda sığar içine ne de tesellinin izi
Gözlerimden dökülen her damla gizli bir veda
Adın geçince içimde kopar bir fırtına
Sustukça büyüdü içimdeki çığlıklar
Kimse duymadı, en çok ben sağır kaldım bana
Bir tebessüm borçlu kaldım aynalara
Çünkü sen gidince, ben de gittim aslında
Şimdi ne sabahlar eskisi gibi aydın
Ne geceler karanlık kadar samimi
Bir yarım kalmışlık var içimde derin
Ne sen tamamladın, ne de ben silebildim seni
Ve eğer bir gün sorarlarsa “nasıldı sevdan?” diye
De ki: Bir ömre bedeldi ama bir kalbe ağır geldi
