Kimi zaman kendimi,
cam bir fanusun içinde
özgürce vals yaparken görüyorum.
Su yutmuş hücrelerim
ikinin birinde
mutlu bir anneyle göz göze geliyor.
Bense hüznümü,
çıngıraklı topuklarımla
ivedilikle saklıyorum bu anneden.
Ve hiç garip karşılamıyorum
bu mavi annenin
ikili birli kahkahasını
çünkü anneler bu evrende
musmutlu ve bütünlüklü varlıklarmış
kızlarının saçlarını okşar,
onlara japon balığı
biraz mücevher
ve epeyce yumuşak avuç iliştirirlermiş
alınları bile kırışmazmış bu evrende annelerin
evlatlarının avuçlarında
işaret parmak uçlarıyla
koca koca gemiler yüzdürürlermiş
İşte ben de böylesine bi’ fanusta
vals yaparken sıkılmazmışım
Beklenen kadından beklenen şiir, harikasın Zülal!
Anneler ve kızları arasında incecik, hassas mı hassas bir denge vardır ve bu denge her an kızların kendilerini fanusta bulmasına sebep olacak şekilde değişebilir… Bazen bir annenin kızı olmak tam olarak böyle hissettirir. Kelimelere dökülemeyen bir hissi ne güzel yazıya dökmüşsün, eline sağlık <3