Hayatın ritmini kim belirler?
Zaman mı, gökyüzü mü, yoksa insanın kendi iç sesi mi?
Aslında ritim, her sabah yeniden doğan bir kadının kalp atışında gizlidir.
Kadın, dünyanın sadece devamını sağlayan bir varlık değildir; o, anlamın
sürekliliğidir.
Bazen boş sözlere bile anlam yükleyerek hayatın dengesini korur. Çünkü
bilir ki, insanın umudu da, hayata tutunuşu da anlamda saklıdır.
Ve bu anlamı yeniden kurmak, çoğu zaman kadının sezgisel gücüyle
mümkün olur.
Kadın üretkendir, yalnız doğurmakla değil, hayatı güzelleştirmekle, yeniden
kurmakla.
Bir yumurtadan kek, bir düşten umut yapar.
Evde, sokakta, işte, bir kahve kokusunun ardında bile hayatın akışını
dengeleyen o görünmez eli hissedersin.
Çünkü kadın, görünmeyeni hisseder, hissettiğini yaşatır.
Dünya kadınsız kalsa, sadece renklerini değil, ritmini de kaybeder.
Zaman işler ama anlam durur.
Kadının olduğu yerdeyse, her şey yeniden nefes alır.
Erkek gücünü bulur, çocuk güveni hisseder, dünya yönünü.
Kadın, umudun nabzıdır.
Her çöküşten sonra yeniden yeşeren, her eksilmeden sonra tamamlayan.
Umut onun elinde bir eylemdir; çünkü o, anlamı sadece beklemez, inşa
eder.
Bir ritmi bozulmuş dünyanın dengesini yine kadın düzeltir, sessiz, ama
kalıcı bir zarafetle.
Belki de bu yüzden her masal, her hikâye, her yeni başlangıç bir kadının
adımlarıyla başlar.
Ve dünya, onun iç sesiyle, onun sabrıyla, onun umuduyla var olmaya
devam eder.
