Allah belanı versin!” diye feryat etti kadın, on ikinci katın çatısında gözyaşlarıyla. Ettiği beddualar
beton boşluğunda parçalanıp aşağıda uğuldayan şehrin akışına bir zehir gibi boşaldı
“Hani kemikleri yoktu bu kalbin?” dedi sesi titreyerek. “Öyleyse göğsümün ortasından geçen bu acı
niye?”
Rüzgâr saçlarını yüzüne savururken sokak lambaları hançer gibi geceye saplanıyor, her parıltıda
zihninde aynı görüntü canlanıyordu: Sevdiği adamın bir başkasının teninde vatan buluşu… Üstelik
kapkara, şişman, içine batık gözleriyle şeytanın küçük kız kardeşine şapka çıkartan bir kadınla!
Avuçlarını, parmak boğumları bembeyaz olana kadar küpeşteye bastırdı.
“Seninle burada yaşlanalım, fırtınayı bu küpeştenin ardında karşılayalım diye sabrımı bu inşaata harç
yaptım. Yazın sıcağında, kışın ayazında işçilerle beraber bu inşaatta ben de çalıştım. Meğer aşağılığın
birine inanmışım!”
Kendi elleriyle yükselttiği zirve, şimdi üzerine yıkılan hayal kırıklığıydı. Sadece acıyı derinden
hissedenler bilir; kalbin de kemikleri vardır. Hem de en sertinden, en kırılganından… Ve o kemikler
çatlamaya görsün; hiçbir alçı onu tutmaz, hiçbir merhem sızısını dindiremez.
Sevmek, inanmak; kalbinde kemikler inşa etmek, sonra da o kemiklerin kendi ağırlığıyla un ufak
oluşunu izlemektir. Göğsünde var olmayan ama her nefeste batan acılardır bu. O kemik bir kez kırıldı
mı, insan bir daha asla tam olarak dik duramaz. Hep bir yanı, o hiç düzelmeyecek boşluğa doğru eğik
kalır.
Kadınlar bilir; bizler her yıkıntıdan sonra yeni bir şehir kurmayı öğrenerek büyürüz. Ama kalbin o ana
direği, o “vazgeçişsiz” umut kemiği darbe aldı mı; artık ne bir küpeşte dik tutabilir insanı, ne de bir
şehir…
