Tüketim çağı
Hayatın şaka gibi ama şimdi ki
amacı.
Hazıra kon ve tüket.
Tatminsiz tatsız keyifsiz,
Tüket tüket tüket…
Bu bir illet!
Başa bela,
Alışveriş çılgınca,
Diz boyu gereksiz harcama.
Öyle ya,
Gösteriş uğruna yapılan
sunumlar,
Birer çatal sonrası ziyan olurlar.
Moda uğruna yapılan giyim
kuşam,
Bir defaya mahsus kalırlar .
Ve bir domino etkisi gibi,
Ardından koşanlar,
Allah’ım Allah’ım!
Akıllara zarar.
Hah birde şu var,
Her şey olacak illaki ithal!
Üretirdik bir zamanlar,
Şimdi oldu birer masal.
Biçerdik hasadımızıda,
Hayattan ne kaldıysa payımıza,
Keyifle huzurla,
Yetinirdik ağız tadıyla.
Hatta verirdik pay konu
komşumuza…
Amacımız vardı sanki,
Üret, paylaş ve birlikte tüket.
Nasıldı ?
Bir veren el alırdı bin el.
Nasıldı?
Veren el alan elden üstüdü.
Bu sözler boşuna söylendi
Anlamını mı yitirdi?
Evet, bunu da tükettik…
Sevilmek istedik hep,
Sevebildik mi peki?
Saygı bekledik,
Duyabildik mi?
Sorun neydi, neredeydi?
En başta,
Sevdik mi, saydık mı?
Kendi benliğimizi.
Sevgiden önce saygı gelirdi
Büyüklerini say küçüklerini sev
denildi
Tadı oldu mu saygısız sevginin?
Emeksiz sevilmenin…
Yanlış mı düşünüyorum?
Her şeyin var bir hazırı.
Ahh! O eski eriştenin tadı,
Taş ocaktan çıkan ekmeğin
kokusu lezzeti,
Dikilen entarinin her gün,
Yeni heyecanla giyilişi,
Küçülünce pay edilişi.
Nenemin, dedeme ‘’Paşam’’
derken ki bakışı sevgisi.
Ben şanslıyım
Payıma düşen hisseyi yakaladım
sanırım ,
Gelde öğret şimdi,
Tüketici olmayı.
Tüketmekten çok, üreticiyi
saymayı.
Saygıyı, sevgiyi, buğdayı,
Yüreğimizde tutmayı.
