İnternete içerik üreten iki tanıdık oturuyorlardı. Sohbet koyu idi. Memleketin
geldiği durumdan şikayetçi ikisi de. Birisi internette illegal yöntemlerle
oluşturulmuş film izleme sitesinin sahibiydi. Derdi büyüktü. Arkadaşına dert
yandı. Sorunu şuydu. Çoğu kişide var olan reklam önleyicisi yüzünden, illegal
şirketler reklam vermekten kaçınıyorlardı. İnsanları artık iyiden iyiye yozlaştı
diye bitirdi konuşmasını. Sonra birkaç gizli çekim film geldi onları siteye
yüklemem gerek deyip kalktı.
2
Sekiz katlı ve binanın girişinde kocaman harflerle yazılmış “Mülk Allah’ındır”
yazılı apartmanın sahibiydi Cafer amca. Kaç kere Umreye gittiğini kimse
bilmiyordu. O kadar çok gitmişti ki, meleklerin bile saymakta zorlandığını
söyleyip duruyorlardı. Kiracılarından birisinin kira bedeline yüzde yüz zam
yapmak istedi. Zira böylesi elit bir yerde bu paraya oturulmazdı. Zamanı gelmişte
de çoktan geçiyordu. Haliyle kiracılar buna itiraz etti. Konu mahkemeye taşındı.
Mahkeme uzadıkça uzadı. Sonra kiracıyı haklı gördüler. Cafer amca sinirden,
öfkeden deliye döndü. İsyan etti. “Ben bu kadar az kira alırken, yeniden nasıl
gideceğim Umreye.” Çaresiz olması gereken zam yapıldı ve hayat kaldığı yerden
şimdilik devam etti.
3
Otuzlu yaşlarda iki arkadaş çay bahçesinde konuşuyorlardı. Diğeri arkadaşından
bir konuda yardım istiyordu. Konu şuydu. İşlek bir caddede büfe açmak
niyetindeydi. İşin inceliklerini öğrenmek istiyordu. Arkadaşı yıllarca lokanta,
büfe gibi işletmeler açmış, kendi çapında zengin birisiydi. O da onun gibi olmak
istiyordu. Arkadaşına yardımcı olmak konuşmaya başladı bizim ki. “Öncelik
dostum yanında birini çalıştır ama asgari ücretin üzerinde asla maaş verme.
Sigortasını yaptır yoksa başın yanar. Ancak tam yatırma. Yarım gün yeterli olur.
Sonuçta onunla da hastaneye gidebilir, tedavi olabilir. İşe alırken esnek çalışma
saatlerini özellikle vurgula. Sonra ben yedide çıkacağım filan demesin. Sakın yüz
göz olma çalışanınla. İkincisi tost yapacaksan eğer mutlaka, kaşarı en ucuzundan
al. Sonuçta ısınınca hepsinin tadı aynı oluyor. Kaşarı öyle ince kes ki karşıdan
müşteri kendini görülebilsin. Sucuğu da keza hindi etinden al. Ama en önemlisi
fiyatı yüksek tut. Bizim millet bayılır pahalı şeylere. Acaba neden pahalı diye
merak eder durur. Bazı densizler soracaktır neden pahalı bu kadar diye? Onlara
enflasyondan, hayat pahalılığından, kiralardan bahset. Hemen acırlar sana. Öyle
doğru diyorsun deyip, aynı fiyata almaya devam ederler. Hatta seninle arkadaş
olduğunu sanıp, dükkânın müdavimi olup çıkarlar. Bunun dışındakiler zamanla
olur gider.”
Sabahı beşinde yola koyuldu. Hava kapkara ve belli ki yine sisli olacaktı. Çalıştığı
kunduracı şehrin diğer yakasında olduğu için mecburen bu saatte yola koyulması
gerekiyordu. İki otobüs, bir dolmuştan sonra sonunda sekize doğru dükkânı açtı.
Hemen ortalığı toparlayıp, çayı koydu. Üstünü değiştirip, çalışma kıyafetlerini
giydi. Çay olunca kendine demli bir bardak çay doldurdu. Sabah aldığı gazetesini
açıp birkaç habere baktı. Hava yeni yeni aydınlanıyordu. Gazetede küçük bir
başlık ve kısacık bir haber çarptı gözüne. Ünlü milyoner bilmem kimin oğlu,
(Henüz 24 yaşında) çalışmaktan yorulduğu için lüks arabasını İtalya’ya gönderip,
oradaki rallilere katılmaya karar vermişti. Haber bundan bahsediyordu. Uzun
uzun baktı gazetedeki resme. Gözlüğünü çıkarttı. Gözünden akan birkaç damla
yaşı sildi. Sonra tekrar gözlüğünü takıp, gazeteyi uzak bir yere fırlattı. Ayakkabıyı
aldı dizlerinin arasına, ağzına bir apaz çivi alıp ayakkabının tabanına çakmaya
başladı. Hiç konuşmadan, gözünü bile kırpmadan devamlı devam etti bu işleme.
Bir an duraksadı. Kirli penceresinden dışarıya baktı. Saat dokuzu geçiyordu.
“Kırk yıl dizlerinin üstünde hayatı dövdü babam. Herkes onun ayakkabı yaptığını
sanırken…”
