Hiç bitmiyor bu mahallenin sesleri:
Sabah işe giden adamlar, kuşların cıvıltısı ve arabasını yıkayanlar.
Ezan sesiyle başlar Cuma suresi,
Öğlen desen Alptürk, Alpiş ve Musab top oynar.
Akşam olur, kedi sesleri öteden beri duyulur ve birden durulur mahalleli.
Yatmaya doğru konuşan yalnız şehri İstanbul’dur;
İkindiden başlar, sürüsüne bereket, duraksızdır susmaz martılar.
Ancak susar içimdeki sessizlik de dinmez, yalnızlığın matemi…
Ben vurgunum aşkın umuduna da bir hayli yorgun.
Yalnızlık suskundur, fakat sessizlik bir o kadar sesli.
Sen neredesin ki ey rüyaların efendisi?
Bir örtü serilmiş ki gecelere hiç sormayın;
Köyümdeki yıldızlara hasret, kapkaranlıktır geceleri bu İstanbul’un.
Siz, haydi yine!
Hiç beklenir miymiş hayal, diye bana sorun durun.
Heyhat, ne hayaller olur ayan, ne beyanlar olur hayal!
Hayali hayat etmeyenin hayatıdır hayal.
Benim umudumu hayata çok gören, belkisiz kalmış adamlar;
Öyle adamlardır ki bunlar, susmaktan da korkarlar.
Düşünmek neme lazım, düş kurmak da yasak,
Beklemek harammış, gülmemek haram.
Güldürememek ne fena, hüzün ne aman!
Hayat bir günmüş, ya… o da bugün;
Neşeden başka yokmuş ki bir çözüm.
Hayalsiz geçen her gecem, aklımdan geçen bir hecem,
Küfrün veya bilmecen…
Yalnızca umudu öldürenlereydi sözüm.
Yalnız bir günün ve sessiz bir gülün,
Gece duyulan gözyaşlarının sesi…
Hiç bitmiyordu ki ben dahi, bu mahallenin sesleri.
