Yollarım dolandı kendime gide gele
Kabuğundan sıyrılan caretta
Nasıl yönelirse engine
Dönüp geçmişe sırtımı
Gidecektim burnumun dikine
Dururdum soldaki bir çarpıntıda
Ruhumu soluklandırmaya
Ne kadar gitsem de gidebildiğime
Koşsam da olabildiğine
Ardımda kalan bir arpa boyu yol
Dönüp dolaşıp çıkan
Çocukluk makyajlı sokaklarıma
Bilemeden ne kadar gerçek yanıma kalan
Kestiremeden kendime mesafemi
Rimelleri akmış haritanın grisinde
“Görünmez manyetik alan” diyorlar
Çeker seni
İlk nefesin tuz kokan kumsalına
