Şiir

Ufuklarda biçare bir sürgünsün; zamansız ve yalnız bir akıl. Bırak artık esbabı da kalbindeki nefsi zincirlere kapılıp yıkıl; Derdi maişeti...

Uçurumun kenarında Hiç umutlanır mı insan? Dibi kimselerle dolu, Karanlıkta kalmış olan. Kötülük bir insan mıdır, Bütünü payına alan? Peki...

Hanem hapis, boynumda zincir,Çölde nebatat, yanımda incir.Karanlık muhitimdir, başımda taş,Her müstemi dostluğa, muhkim zincir. Penceren siyah, hava gündüz,Göründü bana, her yer...

Siz avuçlarımdan Göklere doğru süzülen dualarım Bir hayal uğruna beni ardından sürükleyen Adımlarım Benim kadar yalnız değilsiniz . Kırağı mı...

Ah benim yaralı, benim dertli kalbim, Gecenin koynunda ne sırlar gizledin. Yıldızlar dökülürken sessizce birer birer, Karanlığı kendine tek yoldaş...