Şiir

Bahar kokuyordu kapısı her açıldığında dünya. Saçları, nar ağacından düşmüş bir yemiş; Alev rengini bulaştırıyordu avuçlarıma. Ellerim saçları oluyordu, Saçları...

Kapı çaldı sanki, usul usul, neredeyse yok gibi. “Kim o?” “Ben,” dedi titreyen bir ses. “Sen kimsin?” “Sen.” Açtım kapıyı....

Ne sahte biçimsellikteydi asırlardır erkeğin kadın ile olan dansı. Hâlâ mı devinimler içindeydik, hani uçan balonduk göklerde göğü yırtarcasına. Çizgileri...

I. Betonun soğuk nefesi ensemizdeyken başladı sızı. Fabrika bacalarından göğe yükselen duman değil, Umutları çalınmış çocukların sessiz çığlığıydı aslında. Çarklar...

Kırıldıkça sertleşti kabuğum. Ardımda şu küfe olmasa, Bilmem nasıl büyürdüm. Nasır yoksunu ellerim, Sızlamayan dizlerim… Hele aşinaysa kulaklarım, En güzeline...