İnsan / Canan Tümen

bombalar lanetli taşlar gibi şehre düşüyordu

kin yağıyordu yağmur yerine

gökten öfke, zulüm, utanç iniyordu

susmuyordu sirenler acılar gibi

feryatlar, gözyaşları dinmiyordu…

büyük kara bir el silkeliyordu toprağı

dört yan kandan bir göl

dünyadan bihaber bebekler birden susuyordu

bir çığlık yükseliyordu ardından

gökyüzünü deliyordu…

çocuklar kollarında taşıyordu isimlerini

isimler parçalanıp savruluyordu

zaten ölmüştü insanlık

insanlık lal, kör, yitik insanlık

dirilip

tekrar tekrar ölüyordu…

oysa

dünya herkese yetecekti

toprağa ne eksen şifa olurdu

bir kendine yar olamadı insan

bir kendine…

analar yok oldukça

daha bir yoktu insanlık

babalar çaresizlikti

kardeşler kimsesizlik…

küsmüştü ay bile

göz gözü görmüyordu

bombalar lanetli taşlar gibi şehre düşüyordu

yağmur yerine gökten vahşet yağıyordu

bir kendine yetemiyordu insan

yalnız kendine…

insan (!)

hırsıyla insanlığını değişiyordu…

Loading

Yazıyı nasıl buldunuz?

Oy için yıldıza tıkla!

Ortalama Oy / 5. Oy Sayısı

Oyu yok

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Paylaşarak destek olabilirsiniz!
1982 yılı Kütahya-Emet doğumlu. Evli ve iki çocuk annesi. Yirmi yılı aşkın öğretmenlik yapıyor. Aydın, İzmir, Erzincan, Balıkesir ve Eskişehir illerinde matematik öğretmenliği yaptı. Halen Eskişehir'de yaşamaktadır. Çocukluğundan beri yazmayı çok seviyor. Çeşitli edebiyat yarışmalarında jüri üyeliği yapmış, antolojilerde öyküleri yayınlanmıştır. Öykü ve şiir yarışmalarında ödülleri vardır. Çeşitli edebiyat dergilerinde şiir ve öyküler yazıyor. 2018 yılında yayınlanan "Bir Şiir Bir Öykü" isimli bir kitabı vardır. Edebiyatın dışında müzikle ve sanatın çeşitli dallarıyla amatör olarak ilgilenmeyi seviyor. TEMA'ya üyedir.
Yazı oluşturuldu 23

Bir yanıt yazın

Benzer yazılar

Aramak istediğinizi üstte yazmaya başlayın ve aramak için enter tuşuna basın. İptal için ESC tuşuna basın.

Üste dön