İnsan neden en çok yanmaktan korkar? Belki de cevabı, bilinmezliğin derinliklerinde gizlidir.
Oysa ateş, yalnızca yakıp kül eden bir güç değildir; aynı zamanda hayatın da kaynağıdır. İnsanoğlu, hayatta kalabilmek için en çok korktuğu ateşle iç içe yaşamıyor mu? Onun sıcaklığıyla ısınıyor, onun sayesinde karnını doyuruyor, sevdikleriyle aynı sofrada ekmeğini paylaşıyor. Demiri eritiyor, kuma şekil veriyor, sanat eserleri meydana getiriyor. Kısacası medeniyetin izlerini ateşin gücüyle inşa ediyor. Bütün bunlar, ateşin insana sunduğu nimetler değil midir?
Öyleyse ateş, korkulması gereken bir felaket mi; yoksa büyük bir kudretin insana emanet ettiği eşsiz bir güç mü? Güneş de bir ateş değil midir? Her sabah doğarken yalnızca dünyayı değil, yürekleri de ısıtır. Her doğuşunda yeni bir başlangıç, yeni bir umut saklıdır.
Belki ölüm de böyledir. Bu dünyada acılarla yanıp olgunlaşırken, küllerimizden yeniden doğmayı öğrenmez miyiz? Üstelik her seferinde biraz daha güçlü, biraz daha bilge olarak… O hâlde insan, yanarken aslında yeniden mi doğar? İşte bu soru, zihnin derinliklerinde uzun süre yankılanır.
Peki sen hangisini seçerdin? Ateş iyi midir, kötü müdür? Belki de doğru cevap, ateşte değil; onu kullanan insanın yüreğinde saklıdır. Çünkü seçimler doğru yapıldığında korku, yerini cesarete bırakır. İnsan, korkunun çoğu zaman kendi zihninde büyüttüğü bir gölge olduğunu fark eder.
Öyleyse ne ateş ne de karanlık başlı başına bir cezadır. Karanlığın içinde bile dinlenmek, yenilenmek ve yeniden uyanmak vardır. En derin uykular, bazen en aydınlık sabahlara hazırlanıştır.
Hayat, cevabı hemen bulunamayan sorularla örülüdür. İnsan ise bu bilmecelerin çözümünü okuyarak değil; yaşayarak, hissederek ve görerek öğrenir. Gün gelir, hayat yolunda yürürken gerçeğin sırlı taşı ayağına dokunur. İşte o an, bütün sorular anlamını bulmaya başlar.
