Ayakkabıları ayağını acıtmaya başlamıştı. Yürümesi gerekiyordu, merak ediyordu çünkü. Üstelik bu kadar yol gelmişti. Aklında kalan anılar gerçeğe ne kadar yakındı, bilmek istiyordu. Paslanmış bahçe kapısının önünde durdu. Kapının mandalı artık yoktu. Rüzgâr kapıyı bir açıyor bir kapatıyordu. Bahçeden içeri sessizce girdi. Kapıyı çalıp kendisini tanıtacaktı. Yerde bir terlik, bir lastik ayakkabı ve birkaç su bidonu vardı.
Önce parmaklarını büküp çaldı kapıyı. Açan yoktu. Sonra sağ elini yumruk yapıp vurmaya başladı eskimiş, rengi solmuş ahşap gövdeye. Kapı bir süre sonra açıldı. Karşısında orta yaşın üzerinde, başı mavi yazmalı bir kadın duruyordu. Şaşırmış gözlerle bakıyordu ona, biraz da ürkmüştü.
“Kusura bakmayın lütfen. Çok uzaklardan geldim ben. Bu evde doğdum, çocukluğum bu evde bu bahçede geçti. Biraz dolaşabilir miyim, diye soracaktım size. İsmim Emir.”
Kadın bu takım elbiseli, diksiyonu çok güzel olan gence bakıyordu. Şaşkınlığı biraz azalmıştı. Endişesini fark eden Emir: “Ah, ben neden bu kıyafetleyim açıklayayım. İlkokul arkadaşımın düğünü vardı kasabada. Ben de yıllar sonra hazır gelmişken köye, bir ziyarette bulunayım dedim.”
“Tabii oğlum. Dolaşabilirsin bahçeyi. Arkadaki çardağı yeniledik. Hadi sen gidip bak.”
“Adınızı öğrenebilir miyim acaba?”
“Emine benim adım. Süt nine derler bana. Fakat sen Emine teyze diyebilirsin istersen.”
Emir gülümseyip evin yan tarafından arka bahçeye yönelmişti. Ağaçlar büyümüşler, hatta çoğalmışlardı. Dalları o kadar uzamıştı ki yürürken başını eğmek zorunda kalıyordu. Uzun boyu da buna bir etkendi tabii.
Bahçe bakımsız kalmıştı. Dört bir yanda yabani otlar vardı. Duvarların tuğlaları yerlerinde duruyordu ama yer yer çatlamışlardı. Teyze demek ki tek başına diye düşünmüştü Emir. Bir yardım edeni, yol göstereni olsaydı ne güzel bir bahçesi olurdu.
Dut ağacı yerinde duruyordu. Yutkunmuştu Emir. Okuldan geldikten sonra üzerini bile değiştirmeden bu ağaçta bulurdu kendini. Bir süre sonra kuşlar da ona alışmış kaçmaz olmuşlardı. Dallarda birlikte dururlardı. Annesinin ona beşinci seslenişine kadar.
Arkadaşlarını hatırladı. Her yıl biri taşınıp gidiyordu köyden. Onlar da gitmişlerdi bir süre sonra. Gitmek zorunda kalmışlardı.
Bahçenin tam orta yerinde bakımsızlığa tezat gibi duran ahşabı cilalı bir çardak vardı. Eskiden burada masaları vardı. Üzerini muşambayla örterlerdi yağmur yağdığında. Babası sonradan masanın etrafına dört sırık yerleştirip muşambayı yukarıya sabitlemişti. Kışın da oturup sigarasını içerdi burada. Emir onu odalarının camından saatlerce izlerdi.
Ceviz ağacının etrafında kargalar dolaşıyordu yine. Belki de aynı kargalardı bunlar. Emir bu kuşların kendisini tanımış olabileceklerini düşündü. Hafızalarının çok iyi olduğunu biliyordu.
İkindi ezanı yükseliyordu köyün tek camisinin minaresinden. Emine Hanım mutfakta Emir için bir şeyler hazırlıyordu. Çay demlemişti. Pişi de yapmıştı hemen. Yanına peynir, domates dilimlemişti. Çay demlenirken arka odanın penceresinden Emir’e bakıyordu. Ceketini sandalyeye asmış, gömleğinin kollarını sıvamış etrafta dolanıyordu. Hatmi çiçeklerine dokunuyordu, belki de çocukluğunda da yapıyordu aynı şeyleri diye düşünmüştü Emine Hanım. İçi ısınmıştı bu gence. Hazırladığı tepsiyle arka bahçeye doğru yürürken Emir’in sandalyeye oturmuş olduğunu gördü. Hatırlıyordu o günü. Eşyaları kamyonete yüklenirken de aynı yerde oturuyordu bu genç. Onu duruşundan tanımıştı.
“Ah, ne zahmet ettiniz teyzeciğim. Ellerinize sağlık.”
Emine Hanım tekrar içeri gidip demliği alıp gelmişti. Kendine de çay doldurmuştu. Karşılıklı içiyorlardı şimdi.
“Oğlum hadi soğutma pişileri. Övünmek gibi olmasın çok güzel yaparım. Afiyet bal olsun.”
Gerçekten çok beğenmişti Emir. Tabağındaki her şeyi silip süpürmüştü. Çay da ne iyi gelmişti. Yorgunluğu uçup gitmişti şimdi.
“Hatırlıyorum seni,” diye söze başlamıştı Emine Hanım. “Oğlum taşınacaktı bu eve. Biz komşu köyde oturuyorduk o zamanlar. Sonra onlar birkaç yıl geçince şehre göç ettiler de ben gelip yerleştim bu eve. Sen küçücük bir çocuktun dün gibi aklımda, işte tam burada görmüştüm seni. Bu oturduğun yerde. Dönüp dönüp şu ağaca sarılıyordun.”
Emir o günü hatırlıyordu elbette. Dut ağacıyla vedalaşması çok zor olmuştu. Bakamamıştı kamyonete de. Derin bir keder taşıyordu içinde. Hayatları birkaç ay içinde nasıl da değişmişti.
“Teyzenle tanışmıştık o gün. Nasıl şimdi? Sağlığı sıhhati yerinde mi?”
“Çok şükür gayet iyi teyzeciğim. Biliyorsunuzdur belki, biz şehre taşınmıştık. Hali vakti yerinde bir akrabamız yanına almıştı bizi. Teyzem ve eniştem mutfakta çalışıyorlardı. Babam bahçe işlerini yapıyordu. Kardeşimle bana gündüzleri teyzem bakıyordu okuldan geldiğimizde. Az önce düşündüm de tam yirmi dört yıl olmuş. Zamanın hızını anlamak mümkün değil.”
Gözleri dolmuştu Emine Hanım’ın. Ona annesini soramamıştı elbet. Şehre tedavisi için gittiklerini biliyordu. Sonra da acı haberi almıştı oğlundan. İnsanların şu ağaçlar kadar ömrü yoktu.
“Bugün dönecek misin oğlum? Kalacak yerin var mı? Bak odanda uyuyabilirsin bugün istersen.”
Emir eve girecek gücü kendinde bulamıyordu. Bahçeye baktıkça annesinin çiçeklerini görüyordu. Şu köşede sac böreği yapardı. Sabahları erkenden bahçeyi sulardı. Kışın lastik çizmelerini giyip karları küreyişi geliyordu gözünün önüne. İçi acıyordu. Keşke hiç gelmeseydim, diye düşündü.
“Bu gece muhtarın evinde misafir olacağım teyzeciğim. Yarın da erkenden yollara düşeceğim. Çok sağ olasın, düşünmen yeter.”
Emir oradan ayrılmadan önce bahçede bulduğu bir eldiveni giyip pencereye kadar yükselen yabani otları yolmuştu. Hepsini Emine Hanım’ın getirdiği çuvallara doldurup bahçe kapısına kadar taşımıştı. Belki de buraya bir daha hiç gelmeyeceğini düşünerek son defa bahçeye baktı.
Emir ön bahçedeki çeşmede elini yüzünü yıkarken Emine Hanım aceleyle içeri girmişti. Yıllardır sakladığı metal kutuyu dolabından çıkardı. Yürürken tereddüt ediyordu. Eğer şimdi veremezse, başka hiçbir zaman veremeyebilirdi Emir’e bunu.
“Oğlum, sana bir şey vermek istiyorum. Evin zeminini onarırken bir rabıtanın altında bulmuştu ustalar bunu. Getirip veremedim, belki de bugün için sakladım onca yıl.”
Kutuyu uzatmıştı. Emir üzerinde kırmızı bir kuş resmi olan bu gri kutuyu daha önce gördüğünü hiç hatırlamıyordu. Kutuyu eline aldı, Emine Hanım’la vedalaştı ve muhtarın evine doğru yürümeye başladı. Arabasını okulun bahçesine park etmişti. Yaz mevsiminde oldukları için okul kapalıydı.
Defalarca inip çıktığı basamaklara oturdu. Kutu kucağındaydı. Sımsıkı tutuyordu onu. Üzerindeki kuşun kanat sesini duyar gibi olmuştu.
Kapak sıkışmıştı. Epey uğraştı açarken. Anlaşılan Emine Hanım da yıllardır içine bakmamıştı bu kutunun. Bulduğunda içinde ne var diye açıp bakmıştı büyük olasılıkla ve birilerine teslim etmek için de bekletmişti bunca yıl.
Kutunun arka tarafına sayılar kazınmıştı. Burada yazılan tarihe bakılırsa kutunun annesine de miras kalmış olabileceğini düşündü. Kapağı tırnağını acıtarak açabilmişti. Naftalinli kokusu tıpkı çocukluğundaki gibiydi.
İçinde siyah beyaz fotoğraflar vardı. Bir zamanlar değerli olan bir miktar para, birkaç mektup ve kartpostal, sodalit bir tesbih, kocaman, paslı bir anahtar, sırrı kararmış el aynası, inci bir kolye ve iki adet kararmış yüzük… Kolyeyi yarın kardeşine götürecekti. Mektupları sonra okumaya karar verip kutuyu kapattı.
Kutuyu arabasının bagajına usulca bırakıp kahveye doğru yürümeye başladı. Sol cebinden çıkardığı aynayı bir süre avucunda tutmak istemişti. Kime ait olduğunu biliyordu…


