Saat tam 03.14’te, Atölye-7’nin duvarlarındaki bakır bobinler düşük frekanslı bir uğultuyla titremeye başladı. Aras, masasının üzerindeki pirinç kasalı kronometreye baktı; ibreler saniyenin binde biri hassasiyetinde titriyor, ama ilerlemiyordu. Yıllardır üzerinde çalıştığı “Krono-Kapsül” nihayet teorik sınırları aşmış, maddeyi doğrusal zaman çizgisinin dışına itecek enerji yoğunluğuna ulaşmıştı.
Kapsülün içi, yanmış ozon ve eski kitap sayfaları gibi kokuyordu. Aras, deri kayışlı koltuğa oturup emniyet kemerini bağladı. Önündeki kontrol panelinde tek bir hedef tarih parlıyordu: 14 Ekim 1998, saat 16.40.
Büyük keşifler insanlık tarihi için yapılırdı, ancak Aras’ın tek bir amacı vardı. O gün, babasının eski bir sahaf dükkanının önünde geçirdiği kalp krizinden hemen önceki on dakikaya dönmek istiyordu. Yıllardır içinde taşıdığı o tek cümleyi söyleyebilmek, yarım kalmış bir vedayı tamamlamak için tüm ömrünü bu makineye adamıştı.
“İrtifa sıfır, sapma payı ihmal edilebilir,” diye mırıldandı kendi kendine.
Kırmızı şalteri indirdiği an, atölyenin duvarları eriyen bir mum gibi aşağı doğru aktı. Sesler önce inceldi, sonra tamamen kesildi. Gözlerinin önünde binlerce ışık hüzmesi birbirine dolandı; çocukluğunun yaz tatilleri, üniversite koridorları, babasının gri pardösüsü ve laboratuvarda geçen uykusuz geceler tek bir noktada sıkıştı. Midesi şiddetle kasıldı, kemiklerinin içine buz gibi bir rüzgar doldu.
Sarsıntı durduğunda, burnuna taze kavrulmuş kestane ve ıslak asfalt kokusu geldi.
Kapsülün ağır kapısını itip dışarı adım attığında kendini 1998 yılının sonbaharında, Kadıköy’ün dar bir ara sokağında buldu. Kapsül, iki apartman arasındaki dar boşlukta, görünmezlik kalkanının ardında titreşerek bekliyordu. Cebindeki eski tip madeni paraları kontrol etti, üzerine giydiği döneme uygun kaşe kabanın yakalarını kaldırdı ve köşeyi döndü.
İşte oradaydı.
Sokağın sonundaki küçük sahafın vitrinine eğilmiş, elindeki kalın ciltli bir tarih kitabını inceleyen adam, babası Selim Bey’di. Saçları Aras’ın hatırladığından daha koyu, omuzları ise henüz hayatın ağırlığıyla çökmemişti. Aras’ın boğazı düğümlendi; adımları istemsizce hızlandı. Tam yanına yaklaşıp omzuna dokunacağı sırada, sahafın kapısı açıldı ve içeriden genç bir çocuk çıktı.
On iki yaşlarında, sırtında kocaman bir okul çantası olan, ayakkabısının bağcığı çözülmüş bir çocuk.
Çocuk, Selim Bey’e bakıp gülümsedi: “Baba, aradığım ansiklopediyi buldum! Hadi gidelim, annem börek yapmıştır.”
Aras olduğu yerde donakaldı. Karşısındaki çocuk kendisiydi.
Zamanın kurallarını en ince ayrıntısına kadar hesapladığını sanmıştı; ancak kendi varlığının o anki yankısını hesaba katmamıştı. Eğer şimdi babasının yanına giderse, on iki yaşındaki kendisi bu karşılaşmaya tanık olacaktı. Zihinlerde oluşacak bu paradoks, sadece o anı değil, Aras’ın sonraki yirmi sekiz yılını ve hatta bu makineyi icat etme nedenini bile ortadan kaldırabilirdi.
Selim Bey, oğlunun başını okşadı: “Dur bakalım küçük bey, önce şu bağcığını bağla da düşme.”
Babasının yere eğilip kendi ayakkabı bağcığını bağladığı o saniyelerde Aras geriye doğru bir adım attı. Göğsünün sol tarafında babasının yüzündeki o hafif, yorgun tebessümü gördü. Aslında babası hiç de yalnız ya da eksik gitmemişti. O son anlarda yanında, dünyadaki en çok sevdiği insan zaten vardı. Veda eksik kalmamıştı; sadece Aras büyüdükçe o anın değerini unutup yerine kendi pişmanlıklarını koymuştu.
Küçük Aras ve babası el ele tutuşup sokağın kalabalığına karışırken, Aras cebinden çıkardığı eski bir dolma kalemi sahafın vitrin kenarındaki tahta rafa bıraktı. Kalemin metal gövdesine sadece iki kelime kazımıştı: Her şey yolunda.
Atölye-7’ye geri döndüğünde saat 03.15’ti.
Kapsülün soğumaya başlayan metal gövdesine yaslanıp derin bir nefes aldı. Zamanı değiştirmemişti, geçmişe müdahale etmemişti; ama ilk kez geleceğe doğru yürüyebileceğini hissediyordu. Masasının üzerindeki kontrol paneline yaklaştı, hedef tarih ayarlarını sıfırladı ve defterinin boş bir sayfasını açıp yazmaya başladı. Geçmişi onarmak için değil, bugünü yaşamak için.

